{"id":4666,"date":"2025-12-27T22:01:45","date_gmt":"2025-12-27T22:01:45","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.one4us.eu\/?p=4666"},"modified":"2026-01-11T10:51:13","modified_gmt":"2026-01-11T10:51:13","slug":"een-kerst-in-een-ander-ritme","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/2025\/12\/27\/een-kerst-in-een-ander-ritme\/","title":{"rendered":"Een kerst in een ander ritme"},"content":{"rendered":"\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Een kerst in een ander ritme<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Van een mini trip naar het einde van het jaar<\/em><\/p>

In mijn vorige persoonlijke blog: Weken vol leven in Spanje<\/a>, schreef ik over volle dagen. Over bezoek, over mijn zusje die hier was en over mijn trip naar Nederland. Het waren drukke weken, met veel beweging en weinig stilstand. Op dat moment voelde het gewoon als druk, maar ok\u00e9. Ik stond niet echt stil bij hoe het met me ging, omdat daar simpelweg geen ruimte voor leek te zijn.<\/p>

Pas later werd duidelijk dat het eigenlijk niet zo goed ging. Niet op een manier die meteen zichtbaar was, maar meer onderhuids. Achteraf gezien waren de signalen er al, maar ik herkende ze toen nog niet. Het besef kwam later. En met dat besef ontstond ook die dagboeknotitie, Eerlijk gezegd…<\/a> een moment waarop alles even stilviel en ik voor het eerst echt opschreef wat er speelde.<\/p>

Vanaf daar heb ik bewust pas op de plaats gemaakt.
Ik heb gekozen voor mezelf. Niet groots of radicaal, maar wel duidelijk. Even een stap terug. Minder moeten, minder rennen, minder reageren op alles om me heen. Meer terug naar mezelf.<\/p>

Die ruimte bleek nodig. En gelukkig hielp het. Niet omdat alles ineens opgelost was, maar omdat ik weer contact maakte met mezelf. Met wat ik voelde, wat ik nodig had en waar mijn grenzen lagen. Dat alleen al gaf rust.<\/p>

Evy en het afronden van school<\/strong><\/p>

Voordat kerst echt begon, liep het gewone leven nog door.
De kinderen moesten nog tot maandag 22 december<\/strong> naar school. Het ritme van opstaan, tassen pakken en naar school gaan bleef nog even bestaan, terwijl de feestdagen al voorzichtig voelbaar waren.<\/p>

Op donderdag 11 december<\/strong> had Evy haar schooluitje. Met de bus op pad, samen met haar klas, naar een toneelstuk over de kerstman. Voor haar voelde het groots. De busreis alleen al was een avontuur. Het samen zijn met haar vriendjes en vriendinnetjes, het verhaal op het podium \u2014 alles maakte indruk.<\/p>

Toen ze thuiskwam, vertelde ze erover in stukjes. Met enthousiasme, met herhaling, alsof ze het moment opnieuw beleefde terwijl ze praatte. Het raakte me meer dan ik vooraf had gedacht. Misschien juist omdat het zo\u2019n alledaags schoolmoment was. Midden in deze periode, waarin ik zelf pas op de plaats had gemaakt, liet het me zien hoe het leven ondertussen gewoon doorgaat. En hoe waardevol die kleine momenten kunnen zijn.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Toeleven naar kerst op school<\/strong><\/p>

In de laatste schoolweek hing er een andere sfeer.
Het was afronden, maar ook toeleven naar kerst. Minder moeten, meer gezelligheid. De dagen kregen een speels ritme, waarin elke dag iets anders mocht worden aangetrokken en alles langzaam samenkwam.<\/p>

Dinsdag kerstsokken.
Woensdag een kerstmuts.
Donderdag lichtjes.
Vrijdag slingers.
En op maandag, de laatste schooldag, een kersttrui.<\/p>

Op die maandag, 22 december<\/strong>, kregen ze ook nog hun rapport.
Een moment van trots. Want ondanks dat ze nog maar net op school zitten, waren de rapporten echt heel netjes. Het voelde als een mooie afronding. Van school. Van een periode. Van wennen en opbouwen.<\/p>

En toen\u2026
toen was het tijd voor vakantie.<\/p>

Onze mini kersttrip.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Onze mini kersttrip<\/strong><\/p>

De heenreis<\/strong><\/p>

We haalde de kinderen van school, brachten nog even snel hun tassen thuis en stapten in de auto in Los Alc\u00e1zares en reden weg, met dat typische vakantiegevoel dat langzaam binnenkomt. De kust bleef achter ons, de weg bracht ons steeds verder landinwaarts. Tijdens de rit merkten we hoe de omgeving veranderde. Het landschap werd ruiger, groener, stiller. De vlakke wegen maakten plaats voor bergen, de natuur werd intenser.<\/p>

Op sommige stukken leek het alsof we door een andere wereld reden. Dennenbomen met sneeuw op de takken, bochten die steeds hoger leken te voeren. Het voelde bijna sprookjesachtig.<\/p>

De auto liet het ook zien. Het hoogteverschil liep steeds verder op. 1300 meter boven zeeniveau.<\/strong> Hoger en hoger gingen we. De kinderen hielden het scherm in de gaten en vonden het prachtig om te zien.<\/p>

En toen, ineens, zagen we ze.
De witte toppen van de Sierra Nevada. Helder afgetekend tegen de lucht. Een echt wauw<\/em>-moment. Zo\u2019n moment waarop iedereen tegelijk kijkt en even stil is. Met dat beeld nog vers op ons netvlies reden we verder, op weg naar Monachil.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Aankomst in Monachil<\/strong><\/p>

Aan het einde van de middag kwamen we aan in Monachil. Geen groot moment, het eerste wat we dachten was wat een leuk dorpje, met in de verte besneeuwde bergtoppen. We parkeerden de auto, haalden onze spullen naar binnen en keken even om ons heen. Het voelde meteen kleinschalig en gemoedelijk.<\/p>

We besloten nog even naar buiten te gaan. Na een reis van dik 3 uur is het wel fijn om even te wandelen en de omgeving te verkennen. Een eerste korte wandeling door het dorp, gewoon om te kijken waar we waren beland. Smalle straatjes, hoogteverschillen, lichtjes hier en daar. Het dorp voelde rustig, bijna verstild. Alsof het ons uitnodigde om meteen een stap terug te doen in tempo.<\/p>

Terug in het appartement gingen de kinderen in bad. Even ontspannen na de rit, warm water, daarna pyjama\u2019s aan. Wij rommelden wat, maakten het ons gemakkelijk en deden verder eigenlijk niet zo veel meer. En dat was precies goed.<\/p>

We gingen op tijd naar bed. Het was een lange dag, de kinderen die nog naar school zijn geweest, nieuwe indrukken. Het was goed.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Eerste volle dag in Monachil<\/strong><\/p>

Onze eerste volle dag in Monachil begon anders dan ik vooraf had gedacht. Ik had me verheugd op de sneeuw, op Sierra Nevada. Dat was het beeld dat ik in mijn hoofd had. Maar toen ik wakker werd en het weer bekeek, voelde het die dag niet kloppend om die kant op te gaan. En juist omdat we geen vaste planning per dag hadden gemaakt, konden we dat ook loslaten.<\/p>

We besloten het anders te doen. Naar buiten. Wandelen. Samen onderweg zijn.
Het werd een dag die ons verraste. Fysiek pittig, ja, maar vooral ontzettend mooi. Buiten zijn, bewegen, de natuur om ons heen \u2014 het voelde goed om zo bezig te zijn. Hoe langer we liepen, hoe minder ik bezig was met verwachtingen. Niet omdat het zwaar werd, maar omdat het vanzelf ging.<\/p>

Aan het einde van de dag was ik moe, maar op een fijne manier. Voldaan. Alsof alles even op z\u2019n plek viel. Het was niet de dag die ik vooraf had uitgetekend, maar wel een dag waarvan ik voelde: dit nemen we mee<\/em>. Dit was precies waarom we hier waren.<\/p>

Waar we precies liepen en hoe die wandeling eruitzag, lees in je mijn blog Los Cahorros de Monachil.<\/a><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

De avond: op pad naar Granada<\/strong><\/p>

Na die eerste volle dag kwamen we even tot rust in het appartement.
Even zitten, wat drinken, de benen laten bijkomen.<\/p>

We besloten naar Granada te rijden. Niet om alles te zien, maar om de stad in kerstsfeer te ervaren. We parkeerden de auto en liepen zonder plan de stad in. In het donker kwamen de gebouwen prachtig tot hun recht. Verlichte pleinen, een draaimolen, een grote kerstboom, lichtjes overal.<\/p>

Het voelde niet als een stedentrip, maar als een avondwandeling. Zonder lijstje, zonder doel. Gewoon kijken en genieten van de sfeer. We liepen wat rond, dronken iets en aten samen in de stad, zonder plan en zonder haast. We genoten van alles wat Granada ons te bieden had.\u00a0<\/p>

Over deze avond in Granada \u2014 de plekken die we zagen en wat het zo bijzonder maakte \u2014 heb ik in deze blog geschreven: Granada<\/a>.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

De dag dat we de sneeuw opzochten<\/strong><\/p>

De dagen daarna hielden we het open. We keken naar het weer, naar hoe iedereen zich voelde, en besloten steeds opnieuw wat passend was. En toen kwam die dag waarop alles klopte.<\/p>

We reden richting Sierra Nevada. Alleen die rit al voelde bijzonder. Hoe hoger we kwamen, hoe meer het landschap veranderde. En daar was hij weer: de sneeuw. De bergen, het wit, de ruimte. Voor de kinderen was het meteen feest. Voor ons vooral verwondering.<\/p>

Het hoefde niet ingewikkeld te zijn. Spelen, kijken, genieten. We bleven zolang het goed voelde en gingen weer naar beneden toen het genoeg was. Moe, voldaan en met een grote glimlach.<\/p>

Over deze dag in Sierra Nevada heb ik een andere blog geschreven, je leest hem hier.<\/a><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Avonden samen<\/strong><\/p>

Na onze dag in de sneeuw deden we het rustig aan.
We aten samen in het appartement en liepen nog even een rondje in het dorp, daarna kropen we met z\u2019n allen op de bank. Danny had al snel gezien dat het een slaapbank was, dus die klapten we uit. Met z\u2019n vieren languit, lekker tegen elkaar aan.<\/p>

Chips erbij, die we in het lokale winkeltje hadden gekocht, en toen begon Avatar<\/em>. Het is een lange film, te lang voor \u00e9\u00e9n avond. De volgende avond keken we verder, weer met z\u2019n vieren op de uitgeklapte bank.<\/p>

Dat soort avonden voelde misschien wel net zo waardevol als alles wat we overdag deden. Gewoon samen, zonder dat er iets hoefde.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

De laatste volle dag \u2013 onverwacht avontuur<\/strong><\/p>

Op onze laatste volle dag voelde het rustig. Alles wat op ons lijstje stond, hadden we gedaan. Wandelen, de sneeuw, Granada. Er lag geen verwachting meer.<\/p>

We besloten nog \u00e9\u00e9n keer naar buiten te gaan. Nog \u00e9\u00e9n wandeling. Wat we toen nog niet wisten, was dat deze dag zou uitgroeien tot een avontuur dat we niet snel zullen vergeten.<\/p>

Het werd een dag die alles had. Mooi, indrukwekkend en intens. Geen standaard wandeling, maar echt samen onderweg zijn. Soms doorzetten, soms vertrouwen. Aan het einde van de dag waren we moe, maar trots. Voldaan. Dit was geen gepland hoogtepunt, maar een ervaring die zich vanzelf had aangediend.<\/p>

Over deze wandeling schrijf ik later een aparte blog.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

De terugreis en thuiskomen<\/strong><\/p>

Na onze laatste volle dag brak de dag van vertrek aan.
We vertrokken rond 10.45 uur<\/strong> uit Monachil en reden richting huis. De auto vol spullen, maar vooral vol dagen die nog in ons lijf zaten.<\/p>

De terugweg voelde anders dan de heenreis. Waar we onderweg naar Monachil door sneeuwrijke landschappen reden en het soms bijna sprookjesachtig was, was dat nu minder. Toch was er nog \u00e9\u00e9n moment dat bleef hangen. In de verte zagen we opnieuw de helderwitte toppen van de Sierra Nevada<\/strong>. Groot en indrukwekkend. Alsof de bergen nog \u00e9\u00e9n keer zichtbaar wilden zijn, als afsluiting van onze trip.<\/p>

Rond 14.00 uur<\/strong> kwamen we thuis aan.
Danny begon met het schoonspuiten van de auto \u2014 die had duidelijk alles meegemaakt wat wij ook hadden gezien. Zelf kreeg ik flinke hoofdpijn. De vermoeidheid en spanning van de afgelopen dagen kwamen eruit. Het was een teken dat het tijd was om echt te landen.<\/p>

We pakten rustig alles uit en deden daarna boodschappen. Het huis was leeg, maar voelde tegelijk vertrouwd. En toen was het moment daar waar de kinderen al naar uit hadden gekeken: de cadeautjes onder de kerstboom<\/strong>.<\/p>

We maakten het gezellig. De kerstboom aan, de kinderen die vol enthousiasme uitpakten, hun blijdschap door de kamer. Zij gingen daarna spelen, helemaal opgaand in hun nieuwe schatten. Ik stond in de keuken te koken. Gewoon, thuis. Met kerst om ons heen.<\/p>

Het voelde bijzonder.
Niet omdat het groots was, maar omdat het klopte. Voor het eerst na een vakantie hadden we niet het gevoel dat we iets achterlieten. We keken terug op een prachtige mini trip, maar het voelde ook echt fijn om weer thuis te zijn.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Kerst in een ander ritme<\/strong><\/p>

Wat deze dagen misschien wel het meest kenmerkte, was hoe kerst zich vanzelf aandiende. Niet als een vast moment, niet als iets waar we naartoe leefden, maar als een sfeer die er gewoon was. Zonder haast, zonder volle agenda\u2019s, zonder dat het ergens aan moest voldoen.<\/p>

Kerst voelde minder groots en meer verspreid. In kleine momenten. Samen ontbijten zonder tijdsdruk. Buiten zijn. \u2019s Avonds met z\u2019n allen op de bank. Geen vaste kerstdagen met een begin en een einde, maar dagen die rustig in elkaar overliepen.<\/p>

Misschien was het juist omdat we niet thuis waren, dat kerst zachter werd. Minder verwachtingen, minder \u201czo hoort het\u201d, meer ruimte om het te laten ontstaan zoals het kwam. Het voelde niet leeg of afstandelijk, maar juist warm en dichtbij.<\/p>

Dat andere ritme paste bij waar we op dat moment stonden. Bij het loslaten van moeten. Bij samen zijn zonder plannen. En bij het besef dat het soms niet gaat om hoe je kerst viert, maar met wie \u2014 en in welk tempo.<\/p>

\u00a0<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Kerst vieren met vrienden<\/strong><\/p>

Na onze mini kersttrip liep kerst nog even door.
Niet in de vorm van vaste dagen of momenten, maar gewoon omdat het zo voelde. Op zaterdag kwamen vrienden langs om samen nog kerst te vieren. Geen offici\u00eble kerstdag meer, geen verplichtingen \u2014 maar juist daarom zo fijn.<\/p>

Het was warm en vertrouwd. Samen eten, praten, lachen. De kinderen die hun gang gingen, wij die even bijpraatten. Geen strak programma, geen verwachtingen. Gewoon samen zijn, zoals het is.<\/p>

Wat dit moment zo bijzonder maakte, was juist de eenvoud. Na de dagen weg, het buiten zijn, de natuur en de indrukken, voelde dit als een zachte landing. Alsof alles samenkwam: de rust van de trip, het thuis zijn, en de mensen met wie je dit soort momenten wilt delen.<\/p>

Het maakte onze kerst rond. Niet omdat het groots was, maar omdat het klopte.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Tussen 2025 en wat komt<\/strong><\/p>

Zo aan het einde van het jaar voelt het alsof ik even tussen twee werelden in sta.
2025 ligt nog open achter me. Niet als iets wat afgerond moet worden, maar als een jaar dat langzaam mag landen. Een jaar met beweging, keuzes, twijfel en groei.<\/p>

Als ik terugkijk op 2025, zie ik geen rechte lijn. Ik zie lagen. Fases. Verschuivingen. Dingen die vanzelf gingen en dingen die pas achteraf duidelijk werden. Ik zie hoe drukte soms verward werd met \u201chet gaat goed\u201d. En hoe stilte uiteindelijk meer zei dan alles wat daarvoor ruiste.<\/p>

Deze kerst, deze mini trip, het thuiskomen\u2026 het voelt als een tussenruimte. Niet het einde van iets, maar ook nog niet het begin. Meer een ademhaling. Een moment waarop ik voel: ik sta hier nu<\/em>.<\/p>

2026 voelt nog niet als iets wat ingevuld moet worden. Het voelt als ruimte. Als een leeg blad dat niet meteen beschreven hoeft te worden. Geen grote voornemens, geen lijstjes. Alleen een zachte nieuwsgierigheid naar wat zich wil aandienen.<\/p>

Misschien is dat wel wat ik meeneem.
Dat ik niet vooruit hoef te rennen om ergens te komen.
Dat ik mag blijven voelen, bijstellen en vertragen.<\/p>

2025 mag langzaam verdwijnen.
2026 mag voorzichtig dichterbij komen.<\/p>

En ik\u2026
ik blijf even hier.<\/p>

En dit verhaal stopt hier niet.
In 2026 schrijf ik verder.
Over het leven zoals het zich aandient.
Over onderweg zijn, thuiskomen, en alles wat daartussen ligt.
Zonder haast. In hetzelfde ritme.

Met ruimte voor onze kleine en grote tripjes.
Voor het leven hier.
Voor alles wat zich laat zien, precies wanneer het zover is.<\/p>

Ik wens jullie een mooi 2026.<\/p>

Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Een kerst in een ander ritme.<\/strong>\u00a0<\/strong>Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg<\/strong><\/a> ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.<\/p>

Hasta luego Nicole.<\/strong><\/a><\/p>

\u201cDeze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.\u201d<\/em><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Een\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Een kerst in een ander ritme<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Een kerst in een ander ritme Van een mini trip naar het einde van het jaar In mijn vorige persoonlijke blog: Weken vol leven in Spanje, schreef ik over volle…<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":4667,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_lmt_disableupdate":"","_lmt_disable":"","_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[46,258],"tags":[104,53,260,88,259,77,262,263,52],"class_list":["post-4666","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-emigratie","category-een-kerst-in-een-ander-ritme","tag-emigratie","tag-emigreren","tag-monachil","tag-reis","tag-sierra-nevada","tag-spanje","tag-vakantie","tag-vakantieineigenland","tag-verhuizennaarhetbuitenland"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/blog.one4us.eu\/wp-content\/uploads\/2025\/12\/Foto-22-12-2025-15-34-41-scaled-e1766784886661.jpg","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4666","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4666"}],"version-history":[{"count":73,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4666\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5100,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4666\/revisions\/5100"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4667"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4666"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4666"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4666"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}