{"id":7466,"date":"2026-09-26T13:05:34","date_gmt":"2026-09-26T13:05:34","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.one4us.eu\/?p=7466"},"modified":"2026-09-26T13:05:42","modified_gmt":"2026-09-26T13:05:42","slug":"leven-in-spanje-de-tijd-vliegt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/2026\/09\/26\/leven-in-spanje-de-tijd-vliegt\/","title":{"rendered":"Leven in Spanje: de tijd vliegt"},"content":{"rendered":"\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Leven in Spanje: de tijd vliegt<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Op 30 juli plaatste ik mijn laatste persoonlijke blog. Mijn blog over \u00e9\u00e9n jaar wonen in Spanje.<\/p>

En toen ik daar laatst aan dacht, schrok ik er eigenlijk een beetje van. Bijna twee maanden alweer. Madre m\u00eda. Niet omdat er in die tijd niets gebeurd is, maar juist omdat er z\u00f3veel gebeurd is dat de weken echt voorbij zijn gevlogen.<\/p>

Misschien is dat ook precies de reden waarom mijn blog er een beetje bij ingeschoten is.<\/p>

Toen we naar Spanje verhuisden, vond ik het juist zo fijn om hier alles vast te leggen. Niet alleen de grote mijlpalen, maar ook alle kleine dingen eromheen. De eerste keren, de onzekerheden, de dingen waar we tegenaan liepen, maar natuurlijk ook de mooie momenten. Juist omdat je zoveel meemaakt in zo\u2019n eerste jaar, vond ik het fijn om af en toe bewust stil te staan bij hoe het op dat moment voelde.<\/p>

Maar ergens deze zomer is het leven gewoon harder gaan lopen dan ik kon bijhouden.<\/p>

De zomer zelf was al behoorlijk gevuld. Veel bezoek, veel mensen over de vloer en daardoor ook veel samen ondernemen. Dat was gezellig en waardevol, maar het zorgde er natuurlijk ook voor dat de weken voorbij vlogen. Je leeft dan toch net anders. Meer samen eten, meer op pad, meer laten zien van de omgeving en vooral heel veel momenten die achter elkaar in elkaar overlopen.<\/p>

En ergens vond ik dat ook mooi. Want waar wij vorig jaar nog overal zelf nieuw binnenkwamen, waren wij deze zomer ineens degene die anderen meenamen in \u00f3ns leven hier. Even naar dat ene strandje, daar een drankje doen, uitleggen hoe dingen hier werken, samen boodschappen doen en ondertussen merken hoeveel voor ons inmiddels al normaal is geworden.<\/p>

Tegelijkertijd merkten we ook dat we soms behoefte hadden aan gewoon even ons eigen ritme. Niet omdat bezoek niet leuk is, maar omdat je na een tijdje ook weer verlangt naar je gewone dagen. Naar school, werk, sport, huishouden en gewoon even niets hoeven plannen voor een ander.<\/p>

Maar deze zomer bracht ook iets waar ik vooraf eigenlijk helemaal niet bij had stilgestaan.<\/p>

Afscheid nemen.<\/p>

Toen we uit Nederland vertrokken, wist ik natuurlijk dat dat erbij hoorde. Afscheid nemen van familie, vrienden, bekende plekken en van een leven dat jarenlang normaal was geweest. Dat was moeilijk, maar het hoorde voor mijn gevoel ook bij emigreren.<\/p>

Wat ik alleen niet had bedacht, is dat je daarna opnieuw mensen kunt ontmoeten van wie je later \u00f3\u00f3k weer afscheid moet nemen.<\/p>

Deze zomer remigreerde iemand met wie ik hier een ontzettend goede klik had. En dat hakte er eerlijk gezegd behoorlijk in.<\/p>

Misschien juist omdat ik het niet zag aankomen als onderdeel van ons leven hier.<\/p>

Je bouwt opnieuw iets op, leert nieuwe mensen kennen en langzaam ontstaat er weer een vertrouwde kring om je heen. Dan voelt iemand ineens niet meer als \u201ciemand die je in Spanje hebt leren kennen\u201d, maar gewoon als een vriendin. Iemand die onderdeel is geworden van je leven hier.<\/p>

En dan vertrekt diegene weer.<\/p>

Pfoei.<\/p>

Daar heb ik echt verdriet van gehad.<\/p>

Nu zijn we een tijdje verder en voelt het gelukkig wat minder scherp, maar het heeft me wel laten beseffen dat emigreren niet betekent dat je \u00e9\u00e9n keer afscheid neemt en daarna klaar bent.<\/p>

Ook hier verandert het leven.<\/p>

Mensen komen.<\/p>

Mensen gaan.<\/p>

En sommige mensen laten in relatief korte tijd toch een behoorlijke plek achter.<\/p>

Misschien hoort dat uiteindelijk ook gewoon bij het opnieuw opbouwen van een leven, maar dat maakt het op het moment zelf niet minder lastig.<\/p>

En precies tussen al die drukte door begon langzaam weer ons gewone ritme.<\/p>

De kinderen gingen terug naar school en ineens begonnen we gewoon aan schooljaar twee in Spanje. Alleen dat vind ik nog steeds best bijzonder om te zeggen.<\/p>

Vorig jaar was alles nieuw. We wisten lang niet altijd hoe dingen geregeld waren, welke regels er golden, wie we waarvoor moesten hebben en soms vooral: wat er \u00fcberhaupt van ons verwacht werd. En nu merk ik dat veel dingen al veel vanzelfsprekender voelen. Niet dat ik alles begrijp hoor, laten we vooral niet overdrijven. Er zijn nog steeds genoeg momenten waarop ik denk: serieus, werkt dit hier zo?<\/p>

Maar het voelt anders dan vorig jaar.<\/p>

En bij Sem en Evy zie je dat verschil misschien nog wel het sterkst.<\/p>

Achteraf ben ik ook ontzettend blij dat ze deze zomer naar de zomerschool zijn gegaan. Twaalf weken zomervakantie is niet niks, zeker niet als je kinderen nog midden in het leren van een nieuwe taal zitten.<\/p>

Juist doordat ze twee maanden lang gewoon Spaans bleven horen, spreken en tussen Spaanse kinderen bleven, hielden ze die taal actief vast. Ze kwamen niet na een lange zomer terug op school met het gevoel dat ze weer opnieuw moesten beginnen.<\/p>

En dat merken we nu echt.<\/p>

Hun Spaans gaat z\u00f3 goed en ik vind het geweldig om te zien hoe vanzelfsprekend ze er inmiddels mee omgaan. Ze schakelen steeds makkelijker, begrijpen ontzettend veel en durven gewoon te praten. Waar wij volwassenen nog regelmatig in ons hoofd bezig zijn met: hoe zeg ik dit ook alweer, hebben zij die drempel veel minder.<\/p>

De zomerschool was vooraf vooral een praktische keuze om die lange vakantie een beetje te overbruggen, maar achteraf heeft het ze echt ontzettend veel gebracht.<\/p>

En eerlijk gezegd levert ons Spaans soms ook best grappige situaties op.<\/p>

Wij lopen natuurlijk regelmatig met Spaanse vrienden rond en zij proberen zich dan weer zoveel mogelijk aan ons aan te passen. Rustiger praten, dingen uitleggen, woorden herhalen. En wij doen ondertussen natuurlijk ons best in het Spaans.<\/p>

Dat zorgt er weleens voor dat andere mensen ons n\u00e9t iets langer aankijken.<\/p>

Volgens mij denken ze dan echt: wat is dit voor gezelschap?<\/p>

Een paar Nederlanders die half Spaans praten, Spaanse vrienden die ineens langzamer en duidelijker gaan praten en twee kinderen die ondertussen gewoon vrolijk van alles lijken te begrijpen.<\/p>

Soms hoef je eigenlijk niets te zeggen en weet je gewoon dat mensen proberen uit te vogelen hoe dit clubje precies in elkaar zit.<\/p>

En ik vind dat ergens juist heel leuk.<\/p>

Want het zegt ook veel over hoe ons leven hier veranderd is. We staan niet meer alleen aan de buitenkant. We hebben mensen om ons heen opgebouwd, vriendschappen gekregen en worden meegenomen in hun leven.<\/p>

En terwijl Sem en Evy weer hun schoolleven inrolden, begon voor mijzelf ook iets nieuws.<\/p>

Mijn VA-opleiding.<\/p>

Virtual Assistant.<\/p>

Als iemand mij een jaar geleden had verteld dat ik nu vanuit Spanje bezig zou zijn om mezelf opnieuw als ondernemer neer te zetten, had ik waarschijnlijk gedacht: laten we eerst maar eens zorgen dat we hier \u00fcberhaupt een beetje landen.<\/p>

Maar blijkbaar werkt het leven niet zo.<\/p>

Je rondt niet eerst netjes het ene hoofdstuk af voordat het volgende begint. Alles loopt gewoon door elkaar.<\/p>

Dus terwijl ik ondertussen nog steeds bezig was met allerlei Spaanse regelzaken, begon ik ook na te denken over mijn aanbod, mijn doelgroep, social media, klanten, gesprekken en uiteindelijk vooral over de vraag: wat wil ik eigenlijk precies gaan doen?<\/p>

En daar kwam mijn medische achtergrond natuurlijk weer om de hoek kijken.<\/p>

Negen jaar doktersassistente zijn wis je niet zomaar uit. Het blijft een enorm groot onderdeel van mijn werkervaring en ergens bleef het knagen: zou ik daar vanuit Spanje niet iets mee kunnen doen?<\/p>

Nou\u2026 daar ben ik inmiddels wel achter gekomen dat die vraag iets minder simpel is dan hij klinkt.<\/p>

Voor ik het wist zat ik midden in diploma\u2019s, erkenningen, Spaanse wetgeving en vragen over wat je wel en niet mag doen als je vanuit Spanje voor Nederlandse pati\u00ebnten of organisaties werkt.<\/p>

En dat verhaal is voorlopig nog niet klaar.<\/p>

Er lopen nog dingen, er moet nog het nodige uitgezocht worden en ik vermoed zomaar dat dit onderwerp zijn eigen blog gaat verdienen.<\/p>

Dus: wordt vervolgd.<\/p>

En alsof dat allemaal nog niet genoeg nieuwe hoofdstukken waren, konden Tessa en ik deze zomer eindelijk beginnen met iets waar we al heel lang over praatten: onze podcast.<\/p>

Dat idee lag er namelijk al lang.<\/p>

Alleen woonde ik al in Spanje en zij nog niet. En juist omdat we allebei wilden praten vanuit onze eigen ervaringen met wonen en leven in Spanje, voelde het logisch om te wachten tot zij zelf ook ge\u00ebmigreerd was.<\/p>

En deze zomer was het dan eindelijk zover.<\/p>

We konden starten.<\/p>

En eerlijk? Dat vond ik z\u00f3 leuk.<\/p>

Niet omdat het weer \u201ciets nieuws\u201d op mijn lijstje was, maar juist omdat het iets is waar we al zolang over praatten. Samen kletsen over emigreren, het Spaanse leven, de verschillen met Nederland, de chaos, de grappige dingen en alles wat je onderweg tegenkomt.<\/p>

Dat soort dingen geven me juist energie.<\/p>

Niet alles hoeft vanuit werk, strategie of een doel te ontstaan. Soms is iets gewoon leuk omdat je er al lang zin in hebt en het eindelijk zover is.<\/p>

En gelukkig waren er tussendoor ook genoeg momenten waarop we gewoon leefden.<\/p>

We brachten tijd door met vrienden en kwamen daardoor weer op plekken en bij tradities terecht die we zelf waarschijnlijk nooit zo snel hadden opgezocht. Zo belandden we ineens midden in een Spaans dorpsfeest met stieren door de straten, een arena, muziek, drukte en alles wat daarbij hoort.<\/p>

Dat was eerlijk gezegd ook wel weer zo\u2019n moment waarop ik besefte hoeveel er veranderd is.<\/p>

Niet eens alleen omdat het een compleet andere cultuur is, maar omdat we inmiddels niet meer overal als buitenstaanders naar kijken. We maken steeds vaker dingen mee omdat vrienden ons meenemen in hun leven. En juist daardoor zie je Spanje heel anders dan wanneer je alleen de bekende plekken bezoekt.<\/p>

En toen gingen we onverwachts ook nog op mini-roadtrip samen met onze Spaanse vrienden. Eerst richting hun geboortedorp en daarna door naar de Costa Tropical. Echt zo\u2019n trip die we zelf nooit op deze manier hadden kunnen plannen.<\/p>

Over die hele reis schreef ik inmiddels een aparte blog: Van Spaans dorpsfeest naar de Costa Tropical<\/strong>.<\/a><\/p>

Daarna maakten we samen nog een heerlijke mini-trip richting Motril, Nerja en Almu\u00f1\u00e9car.<\/p>

Daar ga ik hier niet te veel over uitweiden, want die trip verdient zijn eigen blog. Inclusief waar we sliepen, wat we bezochten, wat wel en niet de moeite waard was en natuurlijk onze tips en tricks.<\/p>

Maar \u00e9\u00e9n ding vond ik wel heel grappig om te beseffen:<\/p>

Vroeger gingen we op vakantie naar Spanje.<\/p>

Nu gaan we vanuit Spanje op vakantie.<\/p>

Dat soort kleine besefmomenten vind ik misschien nog wel het leukst aan emigreren. Dingen die ooit bijzonder of spannend voelden, worden langzaam gewoon. En juist daardoor vallen andere dingen ineens weer op.<\/p>

Misschien is dat ook wel waarom de tijd hier voor mijn gevoel zo snel gaat.<\/p>

In het begin was ieder klein ding een verhaal. De supermarkt, school, een afspraak bij een instantie, een nieuw woord Spaans, een eerste keer ergens naartoe.<\/p>

Nu is veel daarvan gewoon ons leven geworden.<\/p>

En ondertussen ben ik alweer bezig met het volgende.<\/p>

De volgende afspraak, de volgende post, de volgende opdracht, de volgende schoolweek, de volgende regel die ik moet uitzoeken.<\/p>

Totdat ik ineens besefte dat ik al bijna twee maanden geen persoonlijke blog had geschreven.<\/p>

En daar baalde ik eigenlijk best van.<\/p>

Niet omdat ik vind dat ik per se iedere week moet bloggen. Helemaal niet.<\/p>

Maar omdat dit juist de plek is waar ik ons leven wil bewaren.<\/p>

Instagram is leuk en snel. Je deelt iets en voor je het weet staat het alweer ergens ver naar beneden. Maar op mijn blog kan ik echt vertellen. Iets langer stilstaan bij een periode. Niet alleen laten zien wat we doen, maar ook hoe het voelt.<\/p>

En misschien is dit dus meteen een goede reminder voor mezelf.<\/p>

Dat ik niet hoef te wachten tot ik zee\u00ebn van tijd heb om iets op te schrijven.<\/p>

Want eerlijk gezegd gaat die tijd waarschijnlijk nooit vanzelf komen.<\/p>

Ons leven is op dit moment gewoon vol. Niet per se op een verkeerde manier, maar er gebeurt veel. We zijn inmiddels niet meer bezig met \u201cemigreren naar Spanje\u201d. We wonen hier gewoon. De kinderen gaan naar school, we werken, we hebben vrienden, plannen, verplichtingen, leuke uitstapjes en soms ook gewoon gedoe.<\/p>

Eigenlijk precies zoals het leven overal doorgaat.<\/p>

Alleen dan in Spanje.<\/p>

En misschien is dat wel de grootste verandering sinds mijn blog over \u00e9\u00e9n jaar Spanje.<\/p>

We zijn niet meer aan het landen.<\/p>

We zijn hier gewoon aan het leven.<\/p>

En daar hoort blijkbaar niet alleen bij dat we nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe dingen opbouwen, maar ook dat er dingen veranderen, mensen vertrekken en plannen die al lang in ons hoofd zaten eindelijk werkelijkheid worden.<\/p>

En blijkbaar gaat dat allemaal soms zo snel dat ik bijna vergeet het vast te leggen.<\/p>

Dus bij deze.<\/p>

Mijn blog weer geopend.<\/p>

Even teruggekeken.<\/p>

En vooral besloten dat ik dat toch echt weer wat vaker wil doen.<\/p>

Want als ik nu al zie hoeveel er in nog geen twee maanden gebeurt, wil ik dit later absoluut nog terug kunnen lezen.<\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t

Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Leven in Spanje: de tijd vliegt. <\/strong>Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg<\/strong><\/a> ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.<\/p>

Hasta luego Nicole.<\/strong><\/a><\/p>

\u201cDeze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.\u201d<\/em><\/p>\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t

\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\"Leven\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t
\n\t\t\t\t\t
\n\t\t\t\t
\n\t\t\t\t\t

Leven in Spanje: de tijd vliegt<\/h2>\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t\t\t<\/div>\n\t\t","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Leven in Spanje: de tijd vliegt Op 30 juli plaatste ik mijn laatste persoonlijke blog. Mijn blog over \u00e9\u00e9n jaar wonen in Spanje. En toen ik daar laatst aan dacht,…<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":7469,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_lmt_disableupdate":"","_lmt_disable":"","_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[46,478],"tags":[91,301,480,104,53,245,481,77,479],"class_list":["post-7466","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-emigratie","category-leven-in-spanje-de-tijd-vliegt","tag-avontuur","tag-blog","tag-bloggen","tag-emigratie","tag-emigreren","tag-leven-in-spanje","tag-nieuweblog","tag-spanje","tag-tijd-vliegt"],"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/blog.one4us.eu\/wp-content\/uploads\/2026\/09\/Foto-25-9-26-20-03-34-e1790360937474.png","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7466","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7466"}],"version-history":[{"count":19,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7466\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7608,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7466\/revisions\/7608"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7469"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7466"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7466"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.one4us.eu\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7466"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}