Van Spaans dorpsfeest naar de Costa Tropical
Onze mini-roadtrip begon eigenlijk al voordat we überhaupt wisten waar we naartoe gingen. Onze Spaanse vrienden hadden ons uitgenodigd om een paar dagen met hen mee te gaan naar de plek waar zij vandaan komen, maar daar zat één voorwaarde aan: wij mochten niet weten waar dat was. Geen plaatsnaam, niet even googelen, geen foto’s bekijken en vooral niet alvast uitzoeken wat er allemaal te doen was. Ze wilden dat het echt een verrassing bleef.
Voor iemand zoals ik, die normaal gesproken het liefst vooraf al ongeveer weet waar we slapen, wat er in de omgeving ligt en wat we eventueel kunnen bekijken, was dat natuurlijk al een uitdaging op zich. 😂 Maar we hielden ons netjes in. We stapten in de auto, reden achter onze vrienden aan en hadden eigenlijk geen idee waar we uiteindelijk terecht zouden komen.
Na een paar uur rijden kwam de verrassing: Argamasilla de Calatrava, in de provincie Ciudad Real. Het geboortedorp van onze Spaanse vrienden.
En ineens snapte ik ook veel beter waarom ze niet wilden dat we vooraf zouden gaan zoeken. Deze dagen draaiden helemaal niet om een lijstje met toeristische bezienswaardigheden. Ze wilden ons hún Spanje laten zien. De plek waar ze vandaan komen, de omgeving die zij kennen, de stad waar ze later hebben gewoond en de tradities waarmee zij zijn opgegroeid.
Dat maakte dit eerste gedeelte van onze reis meteen heel anders dan wanneer we zelf achter de laptop een bestemming hadden uitgezocht.
Een paar dagen in hun Spanje
Argamasilla de Calatrava is zo’n plaats waar wij waarschijnlijk nooit zomaar zelf een hotel zouden hebben geboekt. Sterker nog: vóór deze reis had ik er nog nooit van gehoord. Maar als je met mensen op pad bent die daar geboren zijn, verandert zo’n plek compleet. Zij kennen de straten, de omgeving en de verhalen. Terwijl wij alles voor het eerst zagen, waren zij ondertussen herinneringen aan het ophalen.
Dat vond ik misschien wel één van de mooiste dingen aan deze dagen. We waren niet bezig met wat Google vond dat we moesten zien, maar werden meegenomen naar plekken die voor onze vrienden iets betekenen.
Eén daarvan was Puertollano, de stad waar zij later hebben gewoond. Ook daar liepen wij dus niet zomaar door een onbekende Spaanse stad. Voor hen zaten er herinneringen aan plekken waar wij voor het eerst naar keken.
En natuurlijk was er één ding dat we absoluut moesten proberen.
Fuente Agria.
Fuente Agria: madre mía…
Op het eerste gezicht zie je een fontein, maar Fuente Agria hoort echt bij Puertollano. Het bronwater is van nature koolzuurhoudend en ijzerrijk en hangt samen met de vulkanische geschiedenis van Campo de Calatrava. De bron speelt al eeuwen een rol in de geschiedenis van de stad en het water kreeg vroeger zelfs allerlei geneeskrachtige eigenschappen toegeschreven.
Dat klinkt allemaal heel interessant.
Totdat iemand tegen je zegt dat je het moet drinken.
Want ja, als je daar staat met Spaanse vrienden die dit onderdeel van Puertollano vinden, kun je natuurlijk moeilijk zeggen: nee hoor, laat maar.
Dus ik nam een slok.
Madre mía.
Wat. Is. Dat. Vies. 😂
Ik weet niet precies wat ik verwachtte, maar dit in ieder geval niet. Het water heeft een ontzettend uitgesproken ijzerachtige en zurige smaak. Zo’n smaak waarbij je na die eerste slok serieus even moet verwerken wat er zojuist in je mond is gebeurd.
Onze Spaanse vrienden keken daar natuurlijk een stuk minder dramatisch bij dan ik, wat het alleen maar grappiger maakte.
Toch ben ik blij dat we dit soort dingen juist met hen meemaken. Als gewone toerist waren we misschien zo aan Fuente Agria voorbijgelopen. Nu stond ik ineens midden in Puertollano uit een historische bron te drinken en begreep ik iets meer van de plek waar onze vrienden jarenlang hebben gewoond.
Of ik er de volgende keer een fles mee vul?
Dat laat ik nog even in het midden. 😉
Stieren, familie en een compleet onverwachte dag in Almodóvar del Campo
Vanuit Argamasilla gingen we ook naar Almodóvar del Campo, waar op dat moment de lokale feesten bezig waren. En eerlijk: als je Spanje vooral kent van de kust, dan is zo’n dorpsfeest echt een totaal andere wereld.
We begonnen de dag met het kijken naar de stieren. Alleen dat was voor ons al bijzonder genoeg, maar daarna liep de dag ineens compleet anders dan gepland. Of beter gezegd: er wás eigenlijk helemaal geen plan meer.
We werden last minute uitgenodigd om bij familie te komen eten.
En voor we het wisten stonden we ergens op het platteland bij een huis waar ineens een hele tafel vol eten klaarstond. Geen ingewikkelde voorbereiding, geen dagen van tevoren iets afspreken, gewoon: kom maar mee, we eten samen.
Dat vond ik echt zó leuk.
De kinderen konden zwemmen in een groot zwembad, wij kregen de omgeving te zien en liepen rond tussen paarden, schapen en kippen. Het voelde totaal niet als een toeristisch uitstapje, maar gewoon alsof we ineens een middag mochten meekijken in het leven van een Spaanse familie.
En juist dat soort momenten onthoud ik achteraf vaak het meest.
Niet iets wat je vooraf opzoekt.
Niet iets wat je boekt.
Gewoon ergens belanden en denken: hoe zijn we hier nou weer terechtgekomen? 😂
Later gingen we terug naar Almodóvar del Campo om opnieuw naar de stieren te kijken. Dit keer niet door de straten, maar in de arena.
Daar waren de stieren kleiner en daardoor durfden mensen veel meer. Ze gingen zelf de arena in, renden ervoor weg, daagden ze uit en probeerden steeds op tijd weer uit de buurt te komen.
Wij stonden daar echt met ongeloof naar te kijken.
Want één gedachte bleef maar door mijn hoofd gaan:
je gaat hier dus vrijwillig staan?
😂
Voor ons is het bijna niet voor te stellen dat je zelf besluit om een arena in te stappen met een stier. Tegelijkertijd begrepen we door onze Spaanse vrienden ook beter waarom mensen dit doen. Zij groeien ermee op, kennen de traditie en weten precies wat er tijdens zo’n feest gebeurt.
En eerlijk is eerlijk: de adrenaline die je daar voelt, zelfs als je alleen maar staat te kijken, is enorm.
Je voelt de spanning in de arena, hoort iedereen reageren en merkt hoe snel de sfeer omslaat zodra een stier beweegt.
Dat vond ik misschien wel het meest interessante aan deze dag.
Aan de ene kant dacht ik echt: dit zou ik dus nóóit doen.
Aan de andere kant begon ik ook beter te begrijpen waarom mensen die hiermee zijn opgegroeid het zo spannend en geweldig vinden.
Dat betekent niet dat ik daardoor alles automatisch mooi vind. Sommige momenten vond ik nog steeds lastig om te zien. Maar juist doordat we er met onze vrienden waren, kregen we veel meer context dan wanneer we alleen als toeristen aan de kant hadden gestaan.
En als ik terugdenk aan die dag, denk ik eigenlijk niet eens alleen aan de stieren.
Ik denk aan het spontane eten met familie, de kinderen in het zwembad, de dieren om ons heen, het landschap en daarna weer terug naar die volle arena.
Het was zo’n dag die je onmogelijk vooraf had kunnen plannen.
En misschien was hij juist daarom zo leuk.
Van het binnenland naar de Costa Tropical
Na een paar dagen vol verhalen, herinneringen, muziek, feesten en behoorlijk wat nieuwe indrukken veranderde onze reis compleet. We reden vanuit de provincie Ciudad Real verder naar het zuiden, richting Motril aan de Costa Tropical.
Van het Spaanse binnenland naar zee. Van het geboortedorp van onze vrienden naar een hotel aan de kust. Het voelde bijna alsof er binnen één mini-trip ineens een tweede vakantie begon.
We verbleven in het Elba Motril Beach & Business Hotel en dat was voor ons een fijne uitvalsbasis. Omdat we met zeven personen reisden, vonden we het heerlijk om niet iedere dag van accommodatie te hoeven wisselen. We hadden ontbijt en diner inbegrepen en dat was voor deze trip ideaal. Overdag op pad en ’s avonds gewoon terug naar het hotel. Soms is gemak ook gewoon heel veel waard.
Vanaf Motril begonnen we weer een compleet ander stukje Spanje te ontdekken.
Motril
Motril werd uiteindelijk veel meer dan alleen onze slaapplek. We gingen de stad in en kwamen onder andere bij het Santuario de Nuestra Señora de la Cabeza terecht. Die kerk ligt prachtig verhoogd boven de stad en aan de voet ervan ligt het Parque de los Pueblos de América.
Dat park was bij de kinderen minstens zo populair als de kerk bij ons. Ze konden er heerlijk spelen en wij vonden het er uiteindelijk zó fijn dat we er zelfs twee keer terechtkwamen. 😅
Motril verraste ons daarmee eigenlijk veel meer dan ik vooraf had verwacht.
Nerja
En toen kwam Nerja.
Er zijn plekken die je mooi vindt en daarna weer verlaat. En er zijn plekken waarbij je tijdens het rondlopen ineens tegen elkaar zegt: hier zou ik misschien wel kunnen wonen.
Nerja was voor ons die tweede categorie.
De witte huizen, de straatjes, de zee en vooral die bergen die bijna tegen de kust lijken aan te liggen… ik vond werkelijk alles mooi. Natuurlijk bezochten we het bekende Balcón de Europa en liepen we langs El Barco de Chanquete, maar wat mij vooral bijbleef was niet één specifieke bezienswaardigheid.
Het was Nerja zelf.
Dit was oprecht de eerste plek die we sinds onze emigratie bezochten waarbij Danny en ik allebei het gevoel hadden: ja, hier zouden wij onszelf misschien wel zien wonen.
→ Over Nerja vind je hier een aparte blog, want deze plek verdient véél meer dan een paar alinea’s.
Almuñécar
Ook Almuñécar bleek veel leuker dan we vooraf hadden gepland. We begonnen bij een mooi uitzichtpunt richting het Castillo de San Miguel en liepen daarna verder richting het centrum.
Onderweg kwamen we min of meer toevallig bij Parque Loro Sexi terecht. Daar moesten we natuurlijk even naar binnen. 😅 Daarna liepen we verder naar Parque El Majuelo en stonden we ineens tussen archeologische resten van oude viszoutfabrieken.
Precies dat maakte Almuñécar zo leuk: we liepen eigenlijk gewoon rond en kwamen steeds weer iets anders tegen.
Salobreña
Onze volgende stop was Salobreña, waar we het kasteel boven op de rots bezochten. Vanaf daar kijk je uit over de witte huizen, het omliggende landschap en richting de Middellandse Zee. Alleen al voor dat uitzicht vond ik het bezoek de moeite waard.
Daarna reden we richting zee en sloten we de dag af bij Restaurante El Peñón.
En als ik één restaurant uit deze reis opnieuw mag kiezen…
Deze. 😂
We hebben daar zó ontzettend lekker gegeten. De combinatie van het eten, de plek en het uitzicht maakte dit echt zo’n restaurant waarvan je later nog tegen elkaar zegt: weet je nog hoe lekker we dáár hebben gegeten?
Twee compleet verschillende kanten van Spanje
Als ik achteraf naar deze reis kijk, vind ik vooral de afwisseling zo bijzonder.
We begonnen zonder te weten waar we überhaupt zouden slapen. We kwamen terecht in het geboortedorp van onze vrienden, bezochten hun oude woonplaats, proefden ijzerwater waar ik nog steeds mijn twijfels over heb en stonden midden tussen tradities die voor ons compleet nieuw waren.
We aten spontaan bij familie, de kinderen zwommen in een zwembad midden op het platteland en wij liepen tussen paarden, schapen en kippen. Een paar uur later stonden we alweer in een arena waar mensen vrijwillig met stieren stonden.
En een paar dagen daarna liepen we tussen witte huizen aan zee.
Motril, Nerja, Almuñécar en Salobreña hadden ieder weer een totaal ander karakter. En juist doordat we niet probeerden overal ieder hoogtepunt af te vinken, hadden we ruimte voor de dingen die uiteindelijk misschien nog wel het leukste waren: onverwacht een vogelpark binnenlopen, de kinderen twee keer naar hetzelfde park laten gaan omdat ze het daar zo leuk vonden of gewoon ergens gaan zitten en kijken waar je bent beland.
Maar het eerste gedeelte van deze reis kun je eigenlijk helemaal niet nabootsen.
Onze vrienden hadden bewust niets verteld. Geen Google, geen foto’s en geen verwachtingen. Gewoon instappen en meegaan.
En achteraf ben ik daar heel blij om.
Want misschien was het mooiste van deze mini-roadtrip uiteindelijk niet één specifieke bezienswaardigheid. Het was dat onze vrienden ons eerst een stukje van hún Spanje lieten zien en we daarna samen weer een compleet ander deel van het land ontdekten.
Vroeger reden we vanuit Nederland naar Spanje voor vakantie.
Nu rijden we vanuit ons huis in Spanje een paar uur en belanden we weer in een compleet andere wereld.
En hoe meer we zien, hoe meer ik besef:
we zijn hier nog láng niet uitgekeken.
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Van Spaans dorpfeest naar de Costa Tropical. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
