Tussen voelen en weten

Soms weet je nog niet wat je wilt zeggen,
maar voel je wel dat er iets is
dat aandacht vraagt.

Niet omdat het schreeuwt,
maar juist omdat het zacht blijft.
Omdat het steeds even langskomt
en dan weer verdwijnt.

Het is geen onrust
en ook geen duidelijk verlangen.
Meer een beweging onder de oppervlakte,
iets wat nog geen woorden heeft
maar wel ruimte.

Misschien hoeft het nog nergens heen.
Misschien is het genoeg
om het even te laten bestaan,
zonder het vast te pakken
of vorm te geven.

Er komt vanzelf een moment
waarop het helder wordt.
Tot die tijd mag dit blijven wat het is:
een gevoel dat gezien wil worden,
zonder dat het meteen begrepen hoeft te worden.