Wat beleefd werd, wat bleef, wat steeds meer thuis voelt
Mijn laatste persoonlijke blog schreef ik begin maart. Inmiddels voelt het alsof er een heel hoofdstuk voorbij is gegaan. Er is veel gebeurd. Mooie dingen, drukke dingen, bijzondere dingen. Maar vooral momenten die opnieuw laten voelen hoe anders het leven nu is dan een jaar geleden.
Wat beleefd werd
In mijn vorige blog: Wat afgerond werd, wat doorgaat, wat komt, schreef ik nog dat er een roadtrip door Spanje op de planning stond. Inmiddels ligt die achter ons. En wat was dat bijzonder. Ik had deze reis volledig zelf uitgestippeld, en juist daardoor voelde het extra mooi om alles samen ook echt te beleven.
We reden door prachtige plekken, zagen weer hoe ongelooflijk veelzijdig Spanje is en maakten herinneringen die nog lang blijven hangen. Het mooie is misschien nog wel dat het anders voelde dan vroeger. Niet alsof we op vakantie gingen naar een onbekend land, maar alsof we vanuit huis op pad gingen om ons eigen land verder te ontdekken.
Tijdens onze roadtrip waren we ook in Sevilla, precies in de periode van Semana Santa. Voor Spanjaarden is dit een van de belangrijkste en meest bijzondere weken van het jaar. In deze week voor Pasen wordt het lijden, sterven en de opstanding van Jezus herdacht en gevierd. Door heel Spanje vinden indrukwekkende processies plaats, maar Sevilla staat hier misschien wel het meest bekend om. In de hele stad voelde je dat er iets groots gaande was. Overal verzamelden mensen zich en zagen we deelnemers in de bekende traditionele kleding, met lange gewaden en puntvormige kappen. Daarnaast werden grote rijk versierde draagbaren met beelden van Jezus en Maria door de straten gedragen, begeleid door muziek en stilte. Een indrukwekkend gezicht om van dichtbij mee te maken. Juist op zulke momenten besef je weer hoe rijk de cultuur hier is.
Onze roadtrip was tegelijk onze vakantie, en die zat vol indrukken. Mooie dagen, veel belevenissen en momenten die nog wel even moeten landen. Daar ga ik jullie de komende tijd natuurlijk nog veel meer over vertellen, want de blogs over onze roadtrip komen eraan.
Wat definitief werd
Tussen al dat beleven door gebeurden er ook van die praktische dingen die misschien klein lijken, maar voor mij veel betekenen.
Mijn auto heeft inmiddels Spaans kenteken. En dat voelde oprecht bijzonder. Die auto kocht ik in 2011 gloednieuw. Mijn kindje, noem ik haar weleens. Dat juist die auto nu Spaans kenteken heeft, deed me meer dan ik had verwacht. Alsof ook dat stukje leven nu echt mee verhuisd is.
Dat dit gelukt is, kwam mede door de hulp van Soy Soy. Soms wil je alles zelf regelen, maar het is ook fijn om te merken dat hulp vragen je juist verder brengt.
Ook heb ik inmiddels een Spaans telefoonnummer geregeld. Weer zo’n kleine stap die eigenlijk groter voelt dan hij lijkt.
Wat trots maakte
Vlak voor de vakantie ontvingen we de rapporten van de kinderen. Ook weer zo’n moment waar je even bij stil staat.
Sem had maar één onvoldoende. Nog steeds bijna niet te geloven als je bedenkt hoe kort we hier pas wonen en hoeveel er veranderd is in zijn leven.
Evy vecht er op haar eigen manier keihard voor. Ze doet het anders, maar zeker niet minder. Ook op haar zijn we ontzettend trots.
En misschien zegt dit nog wel het meest: de kinderen kijken er nu zelfs weer naar uit om straks naar school te gaan.
Sem kreeg daarnaast ook nog ontzettend veel brieven uit Nederland, van zijn oude klas en vriendjes. Echt bizar veel. Zo speciaal om te zien hoeveel mensen nog aan hem denken. We nemen alles rustig door en er gaat natuurlijk ook een mooie brief terug.
Wat bijzonder voelde
We beleefden weer zo’n mooie dag waarop vrienden tijd vrijmaakten om naar ons toe te komen. We gingen samen karten en daarna gezellig uit eten. Van die momenten die niet hoeven, maar wel gebeuren. Juist daarom voelen ze zo bijzonder. Mooie herinneringen, gewoon midden in ons Spaanse leven.
Janine en Joy kwamen weer langs, dit keer samen met Celine. Voor Janine en Joy voelde het inmiddels vertrouwd, maar voor Celine was alles nieuw. En juist dat maakte het extra leuk om alles weer door andere ogen te zien.
Ze verbleven in het appartement van onze buurman Nathan, waardoor we vanaf ons balkon zo op hun balkon uitkeken. Alleen dat al gaf zo’n gezellig gevoel.
Samen maakten we weer mooie herinneringen. We gingen naar Calblanque, waar Sem en Evy zelfs nog hebben gezwommen en Joy heerlijk speelde in het zand. We bezochten Cartagena en dronken koffie bij het restaurant van Licor 43 aan de haven. Ook brachten we een bezoek aan de enige fabriek van Licor 43, waar we een rondleiding kregen en natuurlijk ook mochten proeven. Omdat het personeel al klaar was met werken, stonden de machines stil. Dat bezoek verdient eigenlijk een apart verhaal, want het was ontzettend leuk en bijzonder om mee te maken. Juist daarom lijkt het me mooi om daar later nog uitgebreider over te schrijven én nog eens terug te gaan om alles echt in werking te zien.
Janine en ik lieten tijdens haar bezoek ook samen een tattoo zetten in Spanje. Zij kwam met dit speciale idee. Juist daarom maakte het het extra bijzonder. Een herinnering die blijft, aan een periode die sowieso al onvergetelijk voelt.
We sloten af met heerlijk eten bij Armonía. Het waren van die dagen die vol zaten met gezelligheid, zon en samen zijn.
Na hun bezoek vloog ik met hen terug naar Nederland. Ook dat werden weer hele mooie dagen.
Ik had geluk, want precies de dagen dat ik er was liet Nederland zich van zijn beste kant zien. Zon, lentegevoel en prachtig weer. Ik zag vriendinnen terug, maakte mooie wandelingen met Bo en Saskia, ging een nachtje weg met Bo, zag onverwachts Marlou nog even en had fijne momenten met mijn broertje en zijn vriendin.
Het was vol, druk en gezellig. Misschien zelfs iets té vol, waardoor ik merkte dat ik daar nog een weg in moet vinden. Je wilt alles en iedereen zien, maar tijd blijft tijd.
En tegelijk merkte ik iets nieuws. Waar ik vroeger na vakanties of tripjes eerder moeite had met thuiskomen, verlangde ik nu juist naar huis. Naar de rust. Naar de zee. Naar onze omgeving hier. Naar het leven dat op ons wachtte.
Dat gevoel is nieuw. En bijzonder.
Tussendoor beleefde ik ook weer iets nieuws: ik ging met vriendinnen naar mijn eerste musical in Spanje. Mamma Mia, volledig in het Spaans. Alleen dat al maakte het bijzonder. Bekende muziek, een verhaal dat je kent, maar dan in een andere taal en in een andere wereld. Wat een ervaring om mee te maken.
Wat eraan komt
En alsof dat nog niet genoeg is om naar uit te kijken, staat er alweer veel moois voor de deur.
Saskia komt binnenkort met haar gezin een week langs. Daar kijk ik zelf ook enorm naar uit, want Saskia is voor mij een dierbare vriendin en het voelt bijzonder dat we elkaar hier straks weer zien. Sem kijkt er daarnaast enorm naar uit, want zijn beste vriend uit Nederland komt gewoon hierheen. Moos en Sem hadden vanaf het eerste moment een klik die nooit meer is verdwenen.
Daarna verwelkomen we Ruud weer voor een paar dagen, iets waar we echt naar uitkijken. De vorige keer maakten we samen geweldige vis uit de oven en het is extra bijzonder om hem straks weer hier te hebben.
En ook Janine heeft alweer een volgend bezoek gepland. In september komt ze weer, precies één dag voor Evy jarig is. Alleen dat idee al voelt ontzettend speciaal.
Ook kijk ik ernaar uit om de blogs over onze roadtrip en vakantie met jullie te delen. Alles rustig terughalen, uitwerken en opnieuw beleven terwijl ik schrijf. Al kan dit nog wel even duren, want jeetje, de ideeënstroom is flink gaan stromen door het zelf plannen van onze roadtrip. Hierover later meer.
En ondertussen zitten we hier net in de lente, waarin alles weer tot leven komt. Er is weer genoeg moois om naar uit te kijken.
Wat steeds meer thuis voelt
Misschien is dat uiteindelijk de rode draad van deze periode.
Niet alleen alles wat we hebben beleefd. Niet alleen wat geregeld werd. Niet alleen bezoek dat komt en gaat.
Maar het besef dat Spanje steeds minder voelt als het land waar we ooit naartoe verhuisden, en steeds meer als thuis.
Een thuis waar we na een vakantie weer naar verlangen. Een thuis waar de kinderen hun plek vinden. Een thuis waarin nieuwe herinneringen zich blijven opstapelen.
En eerlijk? Dat voelt misschien wel als het mooiste van alles.
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Wat beleefd werd, wat bleef, wat steeds meer thuis voelt. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
Wat beleefd werd, wat bleef, wat steeds meer thuis voelt
