9 dagen in de Franse Alpen
Toen we van Ruud de uitnodiging kregen om een week naar zijn huis in de Franse Alpen te komen, hoefden we daar niet lang over na te denken.
Een huis midden in de bergen, prachtige natuur en de kans om een stukje Frankrijk te ontdekken dat we nog niet kenden? Dat klonk als een avontuur dat we niet wilden missen.
Op zaterdag stapten we in de auto voor een rit van bijna 13 uur vanuit Spanje naar het kleine bergdorpje Pussy, gelegen in de regio Savoie.
Een lange reis, maar gelukkig verliep alles voorspoedig. Onderweg genoten we van de steeds veranderende uitzichten en naarmate we dichter bij onze bestemming kwamen, maakten de vlaktes langzaam plaats voor bergen.
Bij aankomst stond Ruud ons al op te wachten. Via WhatsApp hadden we onderweg contact gehouden en hij volgde onze reis zelfs een beetje mee via onze live locatie.
Na een warm welkom stond er eten klaar en konden we eindelijk genieten van de plek waar we de komende dagen zouden verblijven.
Hoewel de eerste nacht niet onze beste nacht was, werden we de volgende ochtend wakker met iets wat bijna iedere dag terug zou komen tijdens deze vakantie: een strakblauwe lucht, zonneschijn en een uitzicht waar je eigenlijk niet op uitgekeken raakt.
Overal om ons heen zagen we groene berghellingen, watervallen, beekjes en in de verte zelfs besneeuwde bergtoppen.
Het was meteen duidelijk dat dit een bijzondere vakantie zou worden.
Onze eerste kennismaking met Pussy
Om rustig te beginnen maakten we een wandeling van ongeveer zes kilometer door de omgeving.
Tijdens die wandeling ontdekten we direct waarom zoveel mensen verliefd worden op de Alpen. Langs de route kwamen we verschillende watervallen tegen, hoorden we overal stromend water en werden we telkens opnieuw verrast door de uitzichten.
Ook namen we de tijd om het dorpje Pussy zelf te verkennen.
Het is geen grote toeristische bestemming, maar juist dat maakte het zo charmant. Smalle straatjes, authentieke huizen en overal het gevoel dat het leven hier net even wat rustiger verloopt.
En alsof dat nog niet genoeg was, konden we vanaf verschillende plekken genieten van uitzicht op indrukwekkende besneeuwde bergtoppen.
Dat was voor ons de perfecte start van een vakantie die uiteindelijk veel meer zou worden dan alleen een weekje weg.
Een middag in Cité Médiévale de Conflans
Na onze eerste wandeling door de omgeving van Pussy besloten we in de middag naar Cité Médiévale de Conflans te rijden.
Ruud had deze plek aangeraden en achteraf begrijpen we helemaal waarom.
Zodra we door de oude toegangspoort het historische centrum binnenliepen, voelde het alsof we een paar eeuwen terug in de tijd stapten.
De smalle straatjes, oude stenen huizen en kleurrijke bloemen maakten het een plek waar je eigenlijk automatisch langzamer gaat lopen.
Overal waar we keken viel wel iets te ontdekken.
Een oude deur.
Een smal steegje.
Een gevel met bloemen.
Of een uitzicht over de omliggende bergen.
Het zijn precies dat soort plekken waar je geen route nodig hebt. Gewoon wandelen, rondkijken en genieten van alles wat je onderweg tegenkomt.
Dat deden wij dan ook.
Terwijl de kinderen nieuwsgierig vooruit liepen, dwaalden wij door de straatjes van het oude stadje en maakten we natuurlijk veel foto’s.
Niet alleen van de gebouwen, maar ook van alle kleine details die deze plek zo bijzonder maken.
Wat ons vooral opviel was hoe rustig het er was.
Ondanks dat Conflans bekend staat als één van de mooiste historische dorpjes van de regio, voelde het nergens druk of toeristisch.
Juist daardoor bleef de authentieke sfeer zo goed behouden.
Na onze wandeling ploften we neer op een gezellig terras voor een drankje.
Met uitzicht op de oude gebouwen en de bergen op de achtergrond was dat eigenlijk de perfecte manier om deze eerste vakantiedag af te sluiten.
Op dat moment hadden we nog geen idee hoeveel mooie plekken we de dagen daarna zouden gaan ontdekken.
Maar één ding wisten we wel.
De Franse Alpen hadden ons vanaf dag één verrast.
Op zoek naar sneeuw in juni: Col de la Madeleine
Als er één uitstapje is dat ons altijd bij zal blijven, dan is het zonder twijfel ons bezoek aan Col de la Madeleine.
Alleen de naam klinkt al indrukwekkend, maar niets had ons voorbereid op wat we daar zouden gaan zien.
Vanaf het moment dat we de auto instapten begon het avontuur eigenlijk al.
De weg slingerde zich steeds verder omhoog door de bergen. Achter iedere bocht verscheen weer een nieuw uitzicht en hoe hoger we kwamen, hoe indrukwekkender het landschap werd.
Groene berghellingen maakten langzaam plaats voor ruigere rotsen en in de verte verschenen steeds meer besneeuwde bergtoppen.
Regelmatig moesten we onszelf eraan herinneren dat de rit omhoog eigenlijk al onderdeel van de ervaring was.
Want eerlijk is eerlijk: we hadden onderweg al tientallen keren kunnen stoppen om foto’s te maken.
Eenmaal boven aangekomen werden we beloond met een uitzicht dat moeilijk in woorden te omschrijven is.
Op ruim 2.000 meter hoogte keken we uit over de Franse Alpen.
Bergen zover als het oog reikte.
En alsof dat nog niet bijzonder genoeg was, konden we vanaf hier zelfs de Mont Blanc zien.
De hoogste berg van West-Europa.
Een moment waarvan je vooraf denkt dat het leuk zal zijn om mee te maken, maar dat in werkelijkheid veel indrukwekkender blijkt te zijn.
We bleven een tijd boven genieten van het uitzicht voordat we weer aan de afdaling begonnen.
Maar de dag was nog lang niet voorbij.
Een spontane stop die uitgroeide tot een avontuur
Onderweg naar beneden kwamen we langs een plek waar water langs de berg stroomde en nog stukken sneeuw lagen.
Eigenlijk waren we helemaal niet van plan om daar lang te blijven.
Maar zoals zo vaak tijdens deze vakantie gebeurde, besloten we spontaan te stoppen.
We pakten onze picknickspullen uit de auto en liepen richting het water.
Wat begon als een korte pauze veranderde al snel in een klein avontuur.
Terwijl we genoten van onze lunch werden we nieuwsgierig naar wat er verderop lag.
Dus liepen we steeds een stukje verder.
En nog een stukje.
En nog een stukje.
Totdat we uiteindelijk uitkwamen bij een enorme waterval die zich met geweld een weg naar beneden baande tussen de rotsen.
Alsof we nog niet genoeg indrukken hadden opgedaan die dag.
Het geluid van het water, de sneeuw die er nog lag en de bergen om ons heen maakten het een plek waar je eigenlijk het liefst nog veel langer blijft zitten.
Soms zijn het niet de plekken waar je speciaal naartoe rijdt die het meeste indruk maken.
Soms zijn het juist de spontane momenten onderweg.
En dit was daar zonder twijfel één van.
Toen we later die dag terugkeerden naar het huis van Ruud, hadden we het gevoel dat we een complete dag in een ansichtkaart hadden doorgebracht.
En toch hadden we toen nog geen idee dat de dagen die volgden minstens zo indrukwekkend zouden worden.
Bergdorpjes, oude schooltjes en een kijkje in het leven van Ruud
Na de indrukwekkende uitzichten op Col de la Madeleine en de watervallen tussen de bergen besloten we de volgende dag wat meer van de omgeving rondom Pussy te ontdekken.
Niet op zoek naar een bekende bezienswaardigheid, maar juist naar de plekken waar het dagelijkse leven zich afspeelt.
Plekken die misschien niet in iedere reisgids staan, maar die juist laten zien hoe bijzonder deze regio eigenlijk is.
Onze eerste stop was Saint-Martin-de-Belleville.
Een sfeervol bergdorp waar traditionele stenen huizen worden afgewisseld met houten chalets en waar alles perfect lijkt op te gaan in de omgeving.
We maakten een mooie wandeling langs het water en volgden een route richting Le Châtelard.
Terwijl het water rustig langs ons stroomde en de bergen om ons heen steeds van kleur leken te veranderen door het zonlicht, genoten we van een wandeling zonder planning.
Geen haast.
Geen einddoel.
Gewoon genieten van de omgeving.
Precies zoals vakantie hoort te zijn.
Een stukje geschiedenis in Les Granges
Na onze wandeling reden we verder naar Les Granges.
Voor ons misschien een klein bergdorpje, maar voor Ruud een plek met herinneringen.
Dit was namelijk de omgeving waar hij zijn eerste huis had.
Terwijl hij verhalen vertelde over vroeger liepen we een klein rondje door het dorp.
Soms zijn het juist die persoonlijke verhalen die een plek extra bijzonder maken.
Je kijkt ineens niet alleen naar gebouwen of straatjes, maar ook naar de herinneringen die eraan verbonden zijn.
Tijdens onze wandeling liet Ruud ons een bijzonder oud schooltje zien.
Een gebouw dat zo uit een geschiedenisboek leek te komen.
Omringd door groen en met uitzicht op de bergen konden we ons bijna voorstellen hoe het leven hier tientallen jaren geleden moet zijn geweest.
Een eenvoudige school in een klein bergdorp, midden tussen de natuur.
Het was één van die plekken waar je automatisch even stil blijft staan.
Niet omdat het groot of indrukwekkend is.
Maar juist omdat het zoveel sfeer heeft.
Les Menuires: van rustig bergdorp naar wintersportparadijs
Vanuit Les Granges reden we verder naar Les Menuires.
Waar de dorpjes die we eerder bezochten vooral rust uitstraalden, voelde Les Menuires heel anders.
In de zomer was het er rustig, maar overal zagen we de sporen van wat hier in de winter gebeurt.
Liften.
Pistes.
Appartementen.
Hotels.
Alles stond klaar voor het wintersportseizoen.
Het was bijzonder om een plek te zien die een groot deel van het jaar draait om sneeuw en wintersport, terwijl wij er op een warme zomerdag rondliepen.
Aan het einde van de middag deden we nog wat boodschappen en reden we terug naar huis.
De kip ging in de oven, op de achtergrond pakten donkere wolken zich samen boven de bergen en af en toe hoorden we wat gerommel van onweer.
Maar net als zo vaak tijdens deze vakantie bleef het uiteindelijk bij dreigende luchten en mooie uitzichten.
Terwijl we die avond samen aan tafel zaten, beseften we steeds meer hoeveel verschillende kanten van de Franse Alpen we al hadden gezien.
Van watervallen en bergpassen tot oude dorpjes en rustige wandelingen.
En toch moest wat misschien wel de mooiste dag van de vakantie zou worden, nog komen.
Een dag die we nooit meer vergeten: Lac de Roselend
Sommige dagen zijn leuk.
Sommige dagen zijn bijzonder.
En soms heb je een dag waarop alles klopt.
Voor ons was die dag zonder twijfel ons bezoek aan Lac de Roselend.
Al vroeg stapten we in de auto met als eindbestemming het beroemde stuwmeer in de Franse Alpen.
Maar zoals inmiddels wel vaker gebeurde tijdens deze vakantie, bleek de weg ernaartoe minstens zo mooi als de bestemming zelf.
Via La Plagne Tarentaise en Bourg-Saint-Maurice reden we steeds verder de bergen in.
Achter iedere bocht verscheen opnieuw een uitzicht waarvan je dacht dat het onmogelijk nóg mooier kon worden.
En toch gebeurde dat telkens weer.
De combinatie van groene bergweides, besneeuwde toppen en kronkelende bergwegen zorgde ervoor dat we regelmatig moesten stoppen om foto’s te maken.
Niet omdat het gepland was.
Maar simpelweg omdat we er niet voorbij konden rijden.
Een onverwachte tussenstop
Iets voorbij het hoogste punt zagen we een bergbeekje langs de weg stromen.
Zo’n plek waar je normaal misschien even naar kijkt en vervolgens verder rijdt.
Maar wij besloten te stoppen.
En wat waren we blij dat we dat deden.
Tussen het stromende water en de bergen maakten we foto’s, genoten we van de rust en namen we de omgeving in ons op.
Soms zijn het juist die spontane momenten die een reis bijzonder maken.
Lunchen met uitzicht op de bergen
Voordat we verder reden richting het meer maakten we nog een stop bij Au Chalet du Berger.
Een gezellige plek midden tussen de bergen.
Met koeien in de wei, een prachtig uitzicht en een ontspannen sfeer voelde het alsof de tijd hier net iets langzamer ging.
Terwijl we genoten van het uitzicht konden we nauwelijks geloven hoeveel moois we die dag al hadden gezien.
En toen moesten we nog bij Lac de Roselend aankomen.
Het turquoise water van Lac de Roselend
Wanneer je foto’s van Lac de Roselend ziet, denk je al snel dat ze bewerkt zijn.
Dat dachten wij tenminste.
Totdat we er zelf stonden.
Het water heeft werkelijk een kleur die bijna onmogelijk lijkt.
Turquoise.
Helder.
En omringd door bergen.
Alsof iemand een ansichtkaart tot leven heeft gebracht.
Zelfs de kinderen waren onder de indruk.
We zochten een mooi plekje aan het water om te lunchen en genoten van het uitzicht.
Niet gehaast.
Niet onderweg naar de volgende plek.
Gewoon genieten van het moment.
En dat deden we volop.
Zwemmen tussen de bergen
Terwijl de zon steeds warmer werd, besloten de kinderen het water in te gaan.
Niet veel later stonden ook wij met onze voeten in het meer.
Een ervaring die we ons vooraf niet hadden kunnen voorstellen.
Zwemmen in een bergmeer, omringd door hoge toppen en een uitzicht dat je normaal alleen op foto’s ziet.
Dat zijn van die momenten waarop je even stilstaat en beseft hoe bijzonder het eigenlijk is.
Wandelen over de stuwdam
Terwijl de rest genoot van het water besloot ik nog een wandeling te maken over de indrukwekkende stuwdam.
En eerlijk?
Ik had daar uren kunnen blijven.
Vanuit iedere hoek zag het meer er weer anders uit.
Het licht veranderde.
De kleuren veranderden.
En achter iedere stap verscheen weer een nieuw uitzicht.
Voor iemand die graag foto’s maakt was dit echt een droomlocatie.
Mijn camera draaide overuren.
En zelfs dan had ik nog het gevoel dat ik niet alles kon vastleggen wat ik zag.
Sommige plekken moet je gewoon ervaren.
Een ijsje in Beaufort
Op de terugweg maakten we nog een stop in Beaufort.
Een sfeervol bergdorpje waar we genoten van een ijsje en nog een klein rondje wandelden.
Na alle indrukken van die dag voelde het als de perfecte afsluiting.
Rustig.
Gezellig.
En precies wat we nodig hadden.
Toen we die avond terugreden naar het huis van Ruud en de barbecue aanstaken, hadden we allemaal hetzelfde gevoel.
Dit was zo’n dag die we niet snel meer zouden vergeten.
Een dag vol indrukwekkende natuur, mooie momenten en herinneringen die nog lang zullen blijven hangen.
En misschien wel de mooiste dag van onze hele vakantie.
Tussen alle uitstapjes door
Hoewel we tijdens deze vakantie veel mooie plekken hebben bezocht, speelden sommige van de leukste momenten zich gewoon af rondom het huis.
Iedere ochtend trokken Sem en Evy de tuin in.
Niet omdat het moest, maar omdat er iets veel leukers te doen was.
Aardbeien en frambozen plukken.
Met een bakje in hun hand gingen ze op zoek naar rijp fruit en iedere keer weer kwamen ze trots terug met hun oogst.
Het duurde dan ook nooit lang voordat de eerste aardbeien verdwenen waren. 😉
Soms verdwenen ze direct in de mond, maar regelmatig werden ze ook gebruikt voor het ontbijt.
Vers fruit uit eigen tuin, met uitzicht op de bergen.
Veel beter wordt het eigenlijk niet.
Het avontuur van een beekje
Ook ontdekten we tijdens onze vakantie meerdere beekjes in de omgeving.
Voor ons een mooie plek om even te zitten en van de natuur te genieten.
Voor Sem een compleet avontuur.
Met een paar stenen en wat stromend water wist hij zichzelf uren bezig te houden.
Steen voor steen ontstonden er dammetjes.
Sommige hielden het maar een paar minuten vol.
Andere bleven verrassend goed staan.
Terwijl het water steeds een nieuwe weg zocht, bedacht Sem alweer zijn volgende plan.
Het was prachtig om te zien hoe iets ogenschijnlijk eenvoudigs zoveel plezier kon geven.
En misschien was dat ook wel één van de mooiste dingen aan deze vakantie.
Tussen alle indrukwekkende bergen, meren en uitstapjes door waren het juist de kleine momenten die de dagen zo bijzonder maakten.
Fietsen langs één van de mooiste meren van Frankrijk
Na alle bergen, watervallen en beekjes stond er nog één uitstapje op ons lijstje waar we enorm naar uitkeken.
Een dagje Annecy.
Voordat we op de fiets stapten begonnen we de ochtend zoals een ochtend in Frankrijk hoort te beginnen.
Met een bezoek aan een echte Franse bakker.
Vers stokbrood.
Croissantjes.
En natuurlijk iets lekkers voor onderweg.
Met een tas vol lekkers reden we vervolgens naar Bicycle Hire Le-Cont in Saint-Jorioz. Ruud kende deze fietsverhuurder al en besloot ons daarheen mee te nemen.
De eigenaar nam uitgebreid de tijd om ons te helpen en zorgde ervoor dat iedereen een passende fiets kreeg.
Niet veel later zaten we op de fiets.
Klaar voor een dag rondom één van de mooiste meren van Frankrijk.
Eerste stop: Annecy
Onze route bracht ons eerst naar het historische centrum van Annecy.
Een stad die niet voor niets vaak het Venetië van de Alpen wordt genoemd.
Overal stroomt water door de stad, bruggetjes verbinden de verschillende straatjes met elkaar en kleurrijke bloemen hangen langs de gevels.
Het is zo’n plek waar je eigenlijk om de paar meter stil wilt staan voor een foto.
We wandelden door het oude centrum, genoten van de gezellige sfeer en ontdekten dat er die dag ook markt was.
Tussen de kraampjes door slenterden we langs de kanalen, bekeken we de oude gebouwen en genoten we van alle gezelligheid om ons heen.
Natuurlijk mocht een ijsje daarbij niet ontbreken.
Met temperaturen die richting de 37 graden gingen, was dat meer dan welkom.
Annecy is zonder twijfel een prachtige stad, maar we merkten ook direct dat het een populaire bestemming is.
Vergeleken met de rustige bergdorpjes die we eerder hadden bezocht voelde het hier ineens een stuk drukker.
Leuk om te zien, maar na een tijdje waren wij ook wel weer toe aan wat meer ruimte om ons heen.
Picknicken aan het meer
Na ons bezoek aan Annecy stapten we weer op de fiets en vervolgden we onze route langs het meer richting Menthon-Saint-Bernard.
Onderweg genoten we van prachtige uitzichten over het helderblauwe water en de omliggende bergen.
We hadden zelf eten en drinken meegenomen en besloten onderweg een mooie plek aan het meer uit te zoeken voor een picknick.
Zo’n moment waarop niemand haast heeft.
Gewoon samen eten, genieten van het uitzicht en kijken naar alles wat er om je heen gebeurt.
Voor ons zijn dat vaak de momenten die een vakantiedag compleet maken.
Niet alleen de bestemming, maar juist ook de tijd ertussen.
Zwemmen in het meer
Na de picknick werd het steeds moeilijker om het water te blijven negeren.
De kinderen lagen uiteindelijk als eerste in het meer.
En eerlijk?
Niet veel later volgden wij ook.
Ondanks het feit dat ik helemaal geen badkleding bij me had. 😅
Met temperaturen van rond de 37 graden voelde dat op dat moment als een detail.
Soms moet je gewoon niet te lang nadenken.
Gewoon genieten.
En dat deden we.
Een rondje of dezelfde weg terug?
Voordat we vertrokken had Ruud eigenlijk een ander plan.
Zijn idee was om na Annecy dezelfde route weer terug te fietsen.
Volgens hem was het tweede deel van de ronde minder interessant en daardoor niet echt de moeite waard.
Toch vonden wij het idee van een volledig rondje fietsen veel leuker.
Misschien zit dat vooral tussen onze oren, maar een route afmaken voelt voor ons gewoon beter dan omdraaien en dezelfde weg terug nemen.
Achteraf snap ik beide kanten wel.
De terugweg was inderdaad iets minder spectaculair dan het eerste deel langs het meer.
Maar tegelijkertijd vonden wij het juist heerlijk.
Rustiger.
Minder druk.
Meer ruimte om echt van de omgeving te genieten.
En eerlijk gezegd moesten we er ook niet aan denken om opnieuw door de drukte van Annecy te fietsen.
Aan de andere kant kan ik me ook voorstellen dat andere mensen juist kiezen voor dezelfde route terug.
Dan heb je meer tijd om nog een terrasje te pakken, een drankje te doen of wat langer door Annecy te wandelen.
Zoals met zoveel dingen tijdens een vakantie is er eigenlijk geen goed of fout.
Het hangt vooral af van wat je zelf prettig vindt.
Een lesje van de fietsverhuurder
Aan het einde van de dag leverden we onze fietsen weer in.
Tijdens het inleveren vroeg de eigenaar hoe we de route hadden gereden.
Toen we vertelden dat we eerst naar Annecy waren gefietst en daarna naar Menthon-Saint-Bernard, keek hij ons lachend aan.
Volgens hem hadden we de route eigenlijk andersom moeten doen.
En eerlijk?
Daar had hij misschien wel een punt.
Onderweg kwamen we namelijk één afdaling tegen die behoorlijk spannend was voor de kinderen.
Een stuk waar we achteraf liever omhoog dan omlaag waren gegaan.
Gelukkig ging alles goed en konden we er achteraf vooral om lachen.
Moe maar voldaan
Na een dag vol fietsen, wandelen, picknicken, zwemmen en genieten van het uitzicht stapten we moe maar voldaan weer in de auto.
Het was één van die dagen waarop je veel doet, maar die toch ontspannen voelt.
Misschien omdat de omgeving zo mooi was.
Misschien omdat we nergens haast hadden.
Of misschien gewoon omdat alles op zijn plek viel.
Wat de reden ook was.
Annecy en Menthon-Saint-Bernard hebben een blijvende indruk achtergelaten.
En dat begrijpen we inmiddels helemaal.
De laatste dagen in de Franse Alpen
Na alle uitstapjes, wandelingen, fietstochten en indrukwekkende uitzichten besloten we het de laatste dagen wat rustiger aan te doen.
Geen volle planning.
Geen lange autoritten.
Gewoon genieten van de plek waar we waren.
En eerlijk?
Dat bleek een uitstekende keuze.
Een dag zonder plannen
Soms zijn de fijnste vakantiedagen juist de dagen waarop er niets op het programma staat.
We begonnen de ochtend rustig.
De was werd gedaan, bedden werden verschoond en hier en daar pakten we wat kleine klusjes op rondom het huis.
Niet omdat het moest, maar omdat het eigenlijk best lekker was om even rustig aan te doen.
Ondertussen scheen de zon uitbundig aan een strakblauwe hemel.
Zo’n dag waarop je automatisch vrolijk wakker wordt.
Terug naar het beekje
Later op de dag trokken we opnieuw richting één van de beekjes in de buurt van het huis.
Een plek waar we inmiddels al meerdere keren waren geweest.
Niet omdat het de grootste bezienswaardigheid van de omgeving was.
Maar omdat we er simpelweg graag kwamen.
Terwijl het water tussen de stenen door stroomde, waren Sem en Danny al snel weer bezig met het bouwen van dammetjes.
Steen voor steen ontstonden er nieuwe constructies.
Sommige hielden het verrassend lang vol.
Andere werden binnen enkele minuten weer weggevaagd door het water.
Maar dat maakte eigenlijk niet uit.
Het bouwen was minstens zo leuk als het eindresultaat.
Voor ons was het heerlijk om gewoon langs het water te zitten en te genieten van de rust.
Geen verkeer.
Geen drukte.
Alleen het geluid van stromend water en de natuur om ons heen.
Kleine momenten
Tijdens deze vakantie ontdekten we opnieuw dat geluk vaak in kleine dingen zit.
Een vlinder die even op je slipper komt zitten.
Het zonlicht dat tussen de bomen door op het water schijnt.
Een middag zonder plannen.
Kinderen die zichzelf urenlang vermaken.
Het zijn misschien niet de momenten die je vooraf plant.
Maar vaak zijn het juist die herinneringen die blijven hangen.
Wilde bezoekers in de tuin
Alsof de natuur ons nog één keer wilde verrassen, kregen we tijdens onze laatste dagen ook bijzonder bezoek.
Toen het begon te schemeren zagen we een groep wilde zwijnen voorbij trekken.
In het donker konden we ze niet goed zien, maar het bleef een bijzondere ervaring.
Even later vertelde Ruud dat wilde zwijnen in dit gebied helemaal niet ongewoon zijn en dat ze soms flinke afstanden afleggen op zoek naar voedsel.
Naast wilde zwijnen vertelde hij ook regelmatig dassen, vossen en verschillende roofvogels te zien.
Iets wat opnieuw duidelijk maakte hoe bijzonder de omgeving eigenlijk is.
Voor ons voelde het soms alsof we midden in een natuurdocumentaire terecht waren gekomen.
Nog één avond
De avonden verliepen zoals zoveel avonden tijdens deze vakantie.
Samen eten.
Praten over de dag.
Genieten van het uitzicht.
En af en toe alvast terugdenken aan alles wat we de afgelopen dagen hadden meegemaakt.
Van de eerste wandeling door Pussy tot Annecy.
Van Col de la Madeleine tot Lac de Roselend.
Van de grote hoogtepunten tot de kleinste momenten.
Langzaam begonnen we te beseffen dat onze tijd in de Franse Alpen erop zat.
En hoewel we nog niet weg waren, voelden deze laatste dagen al een beetje als een afscheid.
Niet verdrietig.
Maar wel bijzonder.
Frankrijk, wat was je mooi
Voor we het wisten waren de negen dagen voorbij.
Negen dagen waarin we bergen beklommen, watervallen ontdekten, door historische dorpjes wandelden, fietsten langs het meer van Annecy en genoten van indrukwekkende uitzichten.
Maar ook negen dagen waarin we de tijd namen om gewoon samen te zijn.
Te genieten van een ontbijt in de zon.
Van een barbecue in de avond.
Van een beekje waar urenlang dammetjes werden gebouwd.
Van aardbeien en frambozen uit de tuin.
En van alle kleine momenten die je vooraf niet kunt plannen.
Wanneer mensen aan een vakantie terugdenken, zijn het vaak de grote hoogtepunten die als eerste naar boven komen.
Voor ons zullen dat ongetwijfeld de Mont Blanc, Col de la Madeleine, Lac de Roselend en Annecy zijn.
Maar als ik heel eerlijk ben, denk ik dat we ons over tien jaar ook nog heel veel andere dingen zullen herinneren.
De vlinder die op een slipper landde.
Het geluid van stromend water in de beekjes.
De spontane stops onderweg omdat het uitzicht te mooi was om voorbij te rijden.
En de trotse gezichten van Sem en Evy wanneer ze weer terugkwamen met een handvol zelf geplukte aardbeien of frambozen.
Misschien vat Sem deze vakantie nog wel het beste samen.
Tijdens onze laatste dagen vertelde hij dat hij de beekjes ging missen.
Het bouwen van dammetjes.
Het spelen bij het water.
En eerlijk?
Dat begrijpen wij eigenlijk heel goed.
Want juist die eenvoudige momenten maakten deze vakantie zo bijzonder.
Frankrijk heeft ons verrast.
Met haar natuur.
Met haar rust.
Met haar bergen.
En met de eindeloze hoeveelheid plekken waar je simpelweg stil van wordt.
We hebben genoten van iedere dag.
Van de grote avonturen.
En van de kleine momenten tussendoor.
En zoals dat gaat met iedere mooie vakantie, kwam uiteindelijk ook het moment om weer naar huis te gaan.
Moe.
Vol indrukken.
Met een telefoon vol foto’s.
En een hoofd vol herinneringen.
Frankrijk 🇫🇷
Wat was je mooi.
Wij komen zeker nog eens terug. ❤️
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over 9 dagen in de Franse Alpen. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
