Emigratie

In deze blog neem ik je mee in een week vol wendingen in ons leven hier in Spanje.

De afgelopen week voelde als zo’n periode waarin je denkt dat alles volgens plan zal verlopen… en het dan toch allemaal net even anders gaat.
En ergens tussendoor realiseerde ik me dat we op 6 november alweer drie maanden in Spanje woonden — en dat er sinds die tijd geen nieuwe persoonlijke blog meer online is verschenen. Soms gaat het leven simpelweg sneller dan je het kunt bijhouden. Maar hé… drie maanden Spanje blijft een mooie mijlpaal, op 6 november plaatste ik daarom een post hierover, het was goed om er even bij stil te staan.

Het voelde ook echt als een week vol wendingen, waarin plannen verschoven en we opnieuw mochten meebewegen.

Danny vertrok voor vijf dagen naar Nederland om al onze spullen op te halen. Dat was tenminste het plan. Maar bij het verhuurbedrijf kreeg hij een kleiner busje mee dan we hadden gereserveerd, waardoor we ons halverwege moesten aanpassen. In plaats van alles mee terug te nemen, kon nu alleen een deel mee — en op zo’n moment denk je dan toch even: het zal ook nooit eens helemaal normaal gaan.

Het paste stiekem perfect bij deze week vol wendingen dat zelfs het busje kleiner bleek dan gepland.

Gelukkig hoefde Danny de rit niet alleen te maken.
Onze vriend Ilya — die we hier in Spanje hebben leren kennen — ging met hem mee. Het idee dat ze samen onderweg waren gaf me ergens toch wat meer rust.

Al verdween die rust ook weer snel… want nog geen uur later werden ze al door de politie aan de kant gezet.
Danny had na een stop bij het tankstation zijn gordel even onder zijn arm gedaan om iets op het dashboard te regelen — precies op het moment dat ze langs een politieauto reden.
Het gevolg: een boete van 100 euro.
Typisch zo’n moment waarop je denkt: ja hoor, dit past helemaal bij deze week vol wendingen.

Gelukkig mochten ze daarna gewoon doorrijden, maar de toon was meteen gezet: zelfs de reis begon met een wending.

Maar goed… hij ging. Wat vond ik die lange rit ontzettend spannend. Gelukkig stuurde Danny zijn live-locatie en kon ik ze, als ik ’s nachts wakker werd, blijven volgen. Hij regelde wat wél kon, rustte uit, ging leuke dingen met Ilya doen en toen kwam hij terug. Wederom een spannende terugrit, en wederom kreeg ik gelukkig een live-locatie.

En tja, de rest van onze spullen? Daar mag hij binnenkort waarschijnlijk nóg een keer voor op en neer — maar dat komt dan vast ook weer helemaal goed. 😉

Een onverwacht Spaans moment aan tafel

Vorige week, op een gewone maandagavond tijdens het eten, gebeurde er iets wat ons allebei even stil kreeg.
Sem en Evy begonnen ineens in het Spaans tegen elkaar te praten — hele zinnen, woorden die wij nog nooit hadden gehoord.
Danny en ik keken elkaar met grote ogen aan: wat gebeurt hier nou?

Ook dat Spaanse momentje voelde als één van die kleine wendingen — onverwacht, warm en precies passend bij deze week vol wendingen.
Het liet zien hoe snel ze hier groeien, en hoeveel ze ongemerkt oppikken.

Vijf dagen alleen met de kindjes

Toen Danny vertrok, was ik hier vijf dagen alleen met de kinderen. Intens, druk, lief, chaotisch — alles door elkaar.
Want hoe dan ook: het leven hier ging gewoon door, óók in een week vol wendingen.

Zo kreeg ik ook van mensen die ik hier heb leren kennen super lief berichtjes dat als er iets is, ik ze altijd kon bellen. Hierdoor vond ik het makkelijker om los te laten en voelde ik me minder snel alleen. Ik deed leuke dingen met Inna en haar dochter Sasha. Ging met hun naar het terras en ontmoette Ivy met haar kinderen daar gezellig.

De normale routine ging ook gewoon door. Elke ochtend de kinderen naar school brengen, broodtrommels klaar, tassen inpakken, schoenen die ze opeens niet aan kregen.
’s Middags weer ophalen, tekeningen in handen gedrukt krijgen, luisteren naar hun verhalen, soms in twee talen door elkaar.
Huiswerk, spelen, ruzietjes, knuffels, koken, wassen, troosten… dat hele dagelijkse ritme dat altijd blijft draaien, ook als je even in je eentje staat.

En toch gingen we door.
Er waren momenten dat ik dacht: hoe dan?
En momenten waarop het verrassend soepel liep.
Avonden waarop ik even moest zuchten — echt even moest zitten — maar ook dagen waarop ik extra trots was op ons drieën.

Het blijft bijzonder hoe je pas achteraf ziet hoeveel je eigenlijk draagt. In het moment zelf ga je gewoon door — omdat het moet, omdat je er middenin staat — en pas later voel je hoeveel er eigenlijk op je schouders lag.

School: een tussenstand na twee maanden

Vorige week vroeg de juf of een gesprek ons zou uitkomen. Dat gesprek hebben we morgen.
En eerlijk gezegd waren we daar wel aan toe — we hadden het er thuis al vaker over gehad dat Evy waarschijnlijk baat heeft bij wat extra ondersteuning of bijles.

We helpen haar thuis zo goed we kunnen, maar dat werkt niet altijd zoals we hopen. Er zit soms gewoon een grens aan wat je als ouder zelf kunt doen, zeker in een nieuw schoolsysteem en een andere taal.

Morgen horen we wat de juf ziet en adviseert. Ik hoop vooral dat we samen kunnen kijken wat Evy nodig heeft om met meer vertrouwen mee te komen.
Misschien brengt dat gesprek ook weer zo’n kleine wending met zich mee.

Stoppen met dansen & een overstap naar iets nieuws

Inna en ik stopten met dansen en samen maakten we de overstap naar een nieuwe sportschool. Waarom? Kijken wat er allemaal nog meer in de omgeving wordt aangeboden.
Het ontvangst was anders dan bij het dansen en minder warm dan we hadden gehoopt. De sportschool is groter, massaler… en daardoor voelen we dat we opnieuw ons plekje moeten zoeken.

Er worden veel verschillende lessen aangeboden, dus we zijn nu rustig aan het ontdekken wat het beste bij ons past. Dat heeft gewoon tijd nodig.

En ook hier speelt de taal weer op. Ze doen hun best om Engels te spreken, maar het blijft soms lastig — misschien is dat juist waarom ik zó graag goed Spaans wil leren en ook een reden dat ik wil dat ze gewoon Spaans tegen me blijven praten.
Ook deze verandering was er één in een week vol wendingen.

Drie maanden Spanje – een mijlpaal

Drie maanden….
Drie maanden in Spanje. Zoals ik al eerder in de blog vertelde, heb ik er op sociale media al bij stilgestaan op de dag dat we echt 3 maanden in Spanje waren.

Het klinkt lang en kort tegelijk.
Een mijlpaal waarvan je denkt: we zijn echt onderweg.

De chaos van de eerste weken is misschien niet weg — hij is alleen veranderd.
Danny die naar Nederland moest, het geregel eromheen, en nu weer nieuwe dingen die op ons lijstje staan: de spullen uit de loods uitzoeken, opruimen, de auto op Spaans kenteken zetten… het houdt ons bezig, soms meer dan we zouden willen. En niet te vergeten dat we dus nog spullen in Nederland hebben staan.

Maar ergens voelt het anders dan in het begin. Minder overweldigend, meer alsof het erbij hoort.
En misschien past dat ook wel bij deze week vol wendingen — een week waarin we toch weer een stapje verder kwamen in ons leven hier.

Op pad met de buurman – een onverwacht fijne samenwerking in een week vol wendingen

Vorige week ging ik op pad met onze buurman Nathan van CostaCalidaVisuals, die prachtige dronebeelden maakt. Ik had een locatie op mijn lijstje staan die ik ontzettend graag wilde bezoeken en Nathan vond het een goed idee, dus vertrokken we in de vroege ochtend richting Batería de Castillitos: hij met zijn drone, ik met mijn camera en notities voor een blog.
Het was een ontspannen, leuke dag — zo’n samenwerking die vanzelf ontstaat, zonder gedoe of verwachtingen.
Aan het einde dacht ik: dit zijn precies die onverwachte momenten die het leven hier extra bijzonder maken.
En…. Het resultaat is iets waar Nathan en ik beide heel blij mee zijn. Je leest de hele blog hier: 

Batería de Castillitos – fort, zee en stilte aan de Costa Cálida

En dan… hoe loopt het verder?

Hoe ging het schoolgesprek uiteindelijk?
Welke nieuwe wendingen kwamen er nog meer op ons pad?
Was het weer een week vol wendingen? Of viel het mee.

Dat vertel ik je de volgende keer…

Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Een week vol wendingen. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.

Hasta luego Nicole.

“Mijn blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”