Sierra Nevada
Soms zijn er dagen waarop alles klopt.
Niet omdat je alles strak hebt gepland, maar juist omdat je meebeweegt met wat zich aandient.
Onze dag in Sierra Nevada begon al onderweg.
De rit de bergen in
We stapten in de auto met dat lichte gevoel van verwachting.
De dag ervoor had het gesneeuwd, dus het was spannend — maar ook precies daarom wilden we gaan.
De weg omhoog was prachtig.
Hoe hoger we kwamen, hoe meer het landschap veranderde.
Bergen die dichterbij kwamen, witte randen langs de weg, bochten die het uitzicht telkens opnieuw openbraken.
Totdat we op een stuk weg kwamen waar de zon niet scheen.
De weg was daar wit. Niet nat — echt wit.
Ik zag sneeuw.
Ik kon het aanraken.
En dat was voor mij genoeg.
Ik ben een angshaas, dus ik zei tegen Danny: nee, we stoppen.
Dit is het. Ik heb sneeuw gezien, gevoeld — en dit moment telt ook.
We reden niet op een grote hoofdweg en het was rustig, dus voor mij voelde dit als een logisch eindpunt. Danny zocht een plek om de auto te parkeren, maar daar lag… blubber. Heel veel blubber.
De halve auto zat in no-time onder de modder.
En toen gebeurde het.
In de verte zagen we een sneeuwschuiver aankomen.
Daarachter een strooisysteem, rustig zijn werk doend.
Danny keek en zei: nu rijden we door.
En hij had gelijk.
Vanaf dat moment voelde het anders.
Veiliger. Rustiger.
Alsof de berg zelf zei: het is goed.
En maar goed ook dat we doorreden. Wat een adembenemende uitzichten.
Wist je dat?
De bergweg A-395 de hoogst bereikbare verharde weg van Spanje is?
Bij sneeuwval wordt deze weg actief sneeuwvrij gehouden met sneeuwschuivers en strooiwagens — precies die grote machines die wij onderweg en boven zagen rijden.
Aankomen in Pradollano
Even later kwamen we aan in Pradollano.
We konden direct de parkeergarage inrijden, super handig want daardoor hoefde we niet het halve volbesneeuwde dorp in te rijden.
Auto parkeren, uitstappen — en vrijwel meteen stonden we op het plein.
Geen gesleep.
Geen onduidelijkheid.
Alles lag logisch bij elkaar.
Dat gaf rust.
We waren er, met onze voeten in de sneeuw.
Zonder planning, zonder stress
Online had ik gelezen dat je vooraf kaartjes kon kopen voor de lift.
Toch besloten we het ter plekke te doen — en dat bleek geen enkel probleem. Qua kosten was het ook gelijk dus kozen we ervoor om te ter plekke te doen.
Er stonden meerdere automaten en we kochten eenvoudig een ticket voor de lift, zonder skipas. Alles was duidelijk en goed geregeld.
Geen wachttijden.
Geen gedoe.
Pradollano in winterlicht
Ook het dorp zelf vond ik schitterend.
Pradollano, met sneeuw op de daken en langs de straten, had iets bijna sprookjesachtigs. Niet druk, niet overweldigend — gewoon mooi.
We liepen over het plein, keken om ons heen en lieten het even binnenkomen.
Dit alleen al voelde bijzonder.
Maar het echte avontuur lag hoger.
Met de lift de hoogte in
Na het kopen van de tickets liepen we richting de lift. Bestelde eerst nog een lekkere bak capuccino en croissantjes voor in de lift.
En zodra we omhoog gingen, veranderde het perspectief.
Het uitzicht werd met elke meter indrukwekkender.
De bergen kwamen dichterbij, de wereld onder ons werd kleiner.
In de auto omhoog had ik al genoten van het landschap, maar hier — zwevend boven alles — voelde het pas echt groots.
Dat moment waarop je denkt:
dit is nu al de moeite waard.
Wist je dat?
De Sierra Nevada het hoogstgelegen skigebied van Zuid-Europa is?
Met pistes tot ruim 3.300 meter hoogte is dit een van de weinige plekken in Spanje waar je vaak tot ver in het voorjaar sneeuw vindt — terwijl het aan de kust soms al lente is.
Boven op 2700 meter
De lift bracht ons naar Borreguiles, op 2700 meter hoogte.
Alleen dat al voelde bijzonder.
Boven namen we eerst de tijd om rond te kijken.
Het uitzicht. De hoogte. De ruimte.
Overal mensen die zich klaarmaakten om de pistes op te gaan.
Ski’s over schouders, snowboards onder de arm. Stoeltjesliften die af en aan bleven gaan. Overal sporen in de sneeuw, als stille lijnen van alles wat hier al had plaatsgevonden.
We stonden stil en keken.
Naar de mensen.
Naar de pistes.
Naar hoe groots dit gebied eigenlijk is.
Ik voelde het weer: dat oude verlangen.
Skiën of snowboarden leren — iets wat ik altijd wel heb gewild, maar nooit echt heb doorgezet. Danny heeft in het verleden wel gesnowboard, en terwijl we daar stonden, tussen al die beweging, voelde het ineens weer dichtbij.
Ook voor de kinderen.
Niet nu, niet deze keer.
Maar ergens in de toekomst misschien.
Wie weet komen we ooit terug voor een langere trip naar de sneeuw.
Met lessen.
Met tijd.
Terwijl we rondkeken, zagen we ook de grote sneeuwschuivers.
Massieve machines die rustig hun rondes reden om wegen en paden begaanbaar te houden. Het gaf een ander perspectief: dit was niet alleen een speelplek in de sneeuw, maar ook een plek waar dagelijks gewerkt wordt om alles veilig en bereikbaar te houden.
Het contrast vond ik mooi.
Mensen die zich klaarmaakten om te skiën, en die enorme voertuigen die de berg letterlijk in beweging hielden.
Voor nu kozen we voor wat wél kon.
We kochten voor de kinderen een ticket om met banden en sleeën naar beneden te glijden.
Het ticket was 30 minuten geldig, en in die tijd mochten ze zo vaak gaan als ze zelf wilden.
En dat deden ze.
Wat een lol.
Wat een plezier.
Rode wangen, lachende gezichten, steeds weer opnieuw omhoog.
Wij stonden erbij, keken, genoten.
Dit was zo’n moment waarop je niets hoeft te sturen of vast te leggen.
Alleen maar aanwezig zijn.
En denken: dit nemen ze voor altijd mee.
Wist je dat?
Borreguiles, waar wij uitstapten, op ongeveer 2.700 meter hoogte ligt en het centrale hart van het skigebied vormt?
Vanaf hier vertrekken de meeste liften en pistes, maar ook gezinnen zonder ski’s komen hier samen om te sleeën, te spelen in de sneeuw of gewoon te genieten van het uitzicht.
Warmte en weer naar beneden
Na al dat spelen zochten we de warmte op.
We aten iets in een restaurant en dronken een warme chocolademelk — precies wat je wilt na kou en sneeuw.
Daarna gingen we met de lift weer naar beneden.
Nog even rondlopen in het dorp, kijken, genieten van de omgeving.
Tot we in de verte donkere wolken zagen aankomen.
Dat was het teken.
Tijd om richting huis te gaan.
Praktisch vooraf meekijken (tip)
Omdat we deze mini-trip al thuis voorbereidden, hield ik de omstandigheden vooraf goed in de gaten. Dat gaf rust en flexibiliteit.
- Sierra Nevada – officiële website
Voor tickets, praktische info en live webcams om weer en sneeuwcondities te checken. - A-395 – wegcondities
Via deze weg controleerden we of de route richting Sierra Nevada open was.
Ook richting Hoya de la Mora, ons eventuele alternatief om sneeuw te zien zonder lift — die weg bleek afgesloten.
Ons plan was sowieso Pradollano, maar het voelde prettig om dit vooraf te weten.
Juist dat meekijken en aanpassen maakte dat alles die dag zo vanzelf liep.
Wat bleef
Wat deze dag zo bijzonder maakte, was niet alleen de sneeuw of de hoogte.
Het was het gevoel dat alles vanzelf ging.
Geen stress.
Geen gedoe.
Geen momenten waarop iets tegenzat.
Gewoon gaan, kijken, meebewegen.
En genieten.
Sierra Nevada gaf ons precies wat we nodig hadden —
en niet meer dan dat.
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Sierra Nevada. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
