Mijnlandschap en ruïnes bij Mazarrón
een wandeling waar de stilte begint
Op 10 januari stapten we uit de auto op de parkeerplaats, vlak bij de mijnen van Mazarrón. De zon scheen en het was zo’n vijftien graden. Winter volgens de kalender, maar alles voelde licht en zacht.
Nog vóór we begonnen te lopen, was het er al.
De ruimte.
De kleuren.
De stilte.
De grond was rood en roestkleurig, hier en daar bijna paars. Het landschap lag open voor ons, zonder hekken of uitleg. Restanten van gebouwen, muren zonder dak, plekken waarvan je voelt dat ze ooit vol geluid moeten hebben gezeten. Nu was het stil. Zo stil dat je vanzelf even blijft staan.
Dit was het beginpunt van onze wandeling, maar niet het hoogtepunt — al wist ik dat toen al.
Een bewuste route
Met Komoot had ik de route bewust zo uitgestippeld dat we eerst richting het dorp zouden lopen. Ik weet dat door straatjes en langs gebouwen lopen niet het meest spectaculaire deel is voor de kinderen, en juist daarom wilde ik de mijnen bewaren voor het einde. Dat moest het moment worden dat zou blijven hangen.
Vanaf de parkeerplaats liepen we weg van het mijngebied, richting het dorp. Het landschap veranderde langzaam. Niet abrupt, maar stap voor stap. Open ruimte maakte plaats voor paden, lage bebouwing, muren. De stilte liep nog even met ons mee.
Binnenkomen in Mazarrón
Het eerste moment waarop we echt even stopten, was bij de Iglesia Convento de la Purísima.
Zo’n gebouw waar je vanzelf langzamer gaat lopen. We bleven staan, keken omhoog, namen de details in ons op. Het voelde als een rustig, ingetogen begin van het dorp.
Nog geen paar stappen later veranderde de sfeer.
We hoorden stemmen, geroezemoes, beweging — en ineens stonden we midden op de markt.
Kraampjes, mensen met tassen, korte gesprekken die langs je heen glijden zonder dat je ze volgt. Het alledaagse leven, open en zichtbaar. Na de verlatenheid van de mijnen voelde dit extra levendig. Niet overweldigend, maar echt.
Dwalen, omhoog kijken
We slenterden verder door Mazarrón, zonder haast. Lieten ons leiden door de route en door wat we onderweg tegenkwamen. Zo liepen we langs het Ayuntamiento de Mazarrón, en langzaam begon de weg te stijgen.
De klim richting het Castillo de los Vélez gaf ruimte. Letterlijk en figuurlijk. De geluiden van het dorp verdwenen naar de achtergrond en boven aangekomen draaiden we ons om.
In de verte lagen ze weer.
De mijnen.
Niet meer om ons heen, maar zichtbaar als een belofte. Alsof ze de hele tijd met ons meeliepen.
Tijd om te landen
Na de afdaling kwamen we langs een parkje met een speeltuin. De kinderen speelden. Wij zaten even. Geen planning, geen haast. Gewoon zitten en kijken.
Daarna liepen we verder, terug richting het gebied waar we waren begonnen. De route had zijn werk gedaan.
Terug bij de mijnen
Aan het einde van de ronde liepen we het mijngebied weer binnen.
Dit keer niet als beginpunt, maar als eindstation.
De ruimte voelde anders nu. Alsof we eerst weg moesten om te kunnen zien wat hier lag. De kinderen bleven staan, liepen vooruit, kwamen weer terug. Er werden vragen gesteld. Veel vragen.
Wat was dit geweest?
Wie werkten hier?
Waarom is het zo groot?
De mijnen lagen open in het landschap. Groter dan verwacht. Stillen dan je zou denken. Geen hekken, geen richting, geen uitleg. Je loopt ertussen alsof de plek zelf het verhaal vertelt — zonder woorden.
Het was adembenemend.
Een landschap dat ooit leefde
De mijnen van Mazarrón dragen een geschiedenis die ver teruggaat. Al in de Romeinse tijd werd hier mijnbouw bedreven, vooral voor lood, zilver en ijzer. Eeuwen later, in de 19e en het begin van de 20e eeuw, kende dit gebied een enorme bloeiperiode. Overal verschenen schachten, gebouwen en installaties. Honderden mensen werkten hier dagelijks.
De kleuren die je nu nog steeds ziet — rood, oker, geel en roest — zijn het resultaat van die mijnbouw. Ze komen rechtstreeks voort uit de mineralen die hier werden gewonnen en het gesteente dat achterbleef.
Langzaam verdween de bedrijvigheid. De rijkste ertslagen raakten uitgeput, de opbrengsten daalden en de mijnbouw werd niet langer rendabel. Rond de jaren zestig van de vorige eeuw sloten de meeste mijnen definitief. Wat achterbleef, was stilte.
Praktisch
- 📍 Locatie: Minas de Mazarrón
- 📏 Afstand: ± 8,5 km (rondwandeling, start bij de mijnen)
- ☀️ Wanneer wij liepen: januari, zon, ca. 15 graden
- 👨👩👧👦 Met kinderen: ja – veel ruimte, vrijheid en prikkels voor de verbeelding, wel goed op ze letten door het ruige landschap, gaten en oude gebouwen.
- 🥾 Schoenen: stevige wandelschoenen zijn aan te raden
Wat blijft
We liepen die dag 8,5 kilometer. In januari. In de zon. Bij zo’n vijftien graden.
Maar dit was geen wandeling die je in afstand meet.
Het was een dag van opbouwen en bewaren.
Van eerst door het dorp lopen, door leven en geluid.
En pas daarna — aan het einde — deze plek.
Misschien is dat wat het zo bijzonder maakte.
Dat je hier niet zomaar aankomt, maar terugkomt.
We besloten terug langs Puerto de Mazarrón terug te rijden, daar hebben we geen spijt van, prachtig strand met bergen, hier komen we zeker nog eens terug.
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Mijnlandschap en ruïnes bij Mazarrón. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
