We gaan terug
We gaan terug.
Niet naar Nederland.
Maar naar het begin.
Naar het moment waarop ons avontuur eigenlijk pas echt begon.
Het is bijna niet te geloven dat we inmiddels alweer een jaar in Spanje wonen.
Een jaar.
Soms voelt het alsof we hier gisteren aankwamen.
En soms voelt het alsof we nooit anders hebben gewoond.
In dat jaar is ontzettend veel gebeurd.
We ontdekten nieuwe plekken, ontmoetten bijzondere mensen, leerden een andere taal (nouja we doen ons best 😉 en bouwden stap voor stap een nieuw leven op.
Maar als ik eerlijk ben…
Gaat deze blog daar eigenlijk helemaal niet over.
Deze blog gaat over hoe het voelde.
Over het eerste jaar waarin alles nieuw was.
Waarin we soms moesten zoeken.
Soms moesten loslaten.
En soms beseften dat dingen vanzelf op hun plek beginnen te vallen.
Want als ik nu terugkijk, zie ik niet alleen alles wat we hebben gedaan.
Ik zie vooral hoe we zijn gegroeid.
En misschien is dat wel de mooiste herinnering aan ons eerste jaar in Spanje.
Een jaar geleden…
Een jaar geleden stapten we in de auto.
De auto zat vol.
Niet alleen met koffers en dozen.
Maar ook met verwachtingen, dromen en een gezonde dosis spanning.
We hadden maanden toegewerkt naar dat ene moment.
Ons huis was verkocht.
De laatste spullen waren uitgezocht.
We hadden afscheid genomen van familie, vrienden en van een leven dat jarenlang vertrouwd had gevoeld. Al noemde we het geen afscheid, we noemde het een tot ziens.
En toen was het ineens zover.
We reden weg.
Niet omdat we iets wilden ontvluchten.
Integendeel.
We reden juist ergens naartoe.
Naar een leven waarvan we hoopten dat het bij ons zou passen.
Natuurlijk hadden we ons goed voorbereid.
We hadden eindeloos gezocht naar informatie, lijstjes gemaakt en geprobeerd op zoveel mogelijk vragen alvast een antwoord te vinden.
Toch bleek al snel dat je je op één ding eigenlijk helemaal niet kunt voorbereiden.
Het onbekende.
Hoe voelt het om ineens in een ander land wakker te worden?
Hoe voelt het als alles nieuw is?
Hoe voelt het als je opeens degene bent die de taal niet goed spreekt, de regels nog moet leren kennen en voor de kleinste dingen moet uitzoeken hoe ze werken?
Dat kun je niet oefenen, daar kun je je niet op voorbereiden.
Dat moet je ervaren.
En misschien was dat achteraf ook wel precies de bedoeling.
Want juist in dat onbekende leerden we stap voor stap vertrouwen op onszelf.
Niet omdat we overal meteen een oplossing voor hadden.
Maar omdat we iedere keer weer ontdekten dat er uiteindelijk altijd een oplossing kwam.
Soms duurde het even.
Soms liep het anders dan gepland.
Maar iedere stap die we zetten, gaf weer een beetje meer vertrouwen voor de volgende.
En zonder dat we het echt doorhadden…
Werd het onbekende langzaam steeds vertrouwder.
Wanneer werd Spanje thuis?
Dat is misschien wel de vraag die we het afgelopen jaar het vaakst hebben gekregen.
“Voelt het inmiddels als thuis?”
Een bijzondere vraag eigenlijk.
Want het eerlijke antwoord is niet zo simpel.
Spanje voelde voor ons namelijk al als thuis voordat we hier woonden.
Misschien klinkt dat vreemd.
Maar de eerste keer toen we hier kwamen, voelden we een rust die we moeilijk konden uitleggen. We genoten van het leven buiten, de gemoedelijke sfeer, het klimaat en de manier waarop de dagen hier lijken te vertragen.
Juist dat gevoel zorgde ervoor dat we de doorslag voelde om onze droom werkelijkheid te laten worden, emigreren.
Toch is er een verschil tussen ergens graag zijn…
…en ergens echt léven.
Want thuis zit niet alleen in een land.
Thuis zit ook in de kleine, alledaagse dingen.
In weten waar je brood haalt.
In de buurman die even een praatje maakt.
In de kinderen die met een rugzak naar school vertrekken zonder dat alles nog spannend voelt.
In de eerste mensen die je niet alleen begroeten, maar bij je binnenlopen voor een kop koffie.
In een agenda die zich langzaam vult met gewone afspraken.
En misschien nog wel het meest…
In het moment waarop je beseft dat je niet meer voortdurend aan het vergelijken bent.
Niet meer denkt: “In Nederland deden we dat zo.”
Maar gewoon doet wat vandaag bij je leven past.
Dat gebeurde niet op één specifieke dag.
Er was geen moment waarop we tegen elkaar zeiden: Nu is het thuis.
Het sloop er langzaam in.
Bij iedere boodschap.
Bij iedere wandeling langs zee.
Bij iedere verjaardag, schooldag, barbecue of spontane afspraak.
Zonder dat we het doorhadden, bouwden we hier herinneringen op.
En juist herinneringen maken een plek eigen.
Niet omdat Spanje nog niet als thuis voelde.
Maar omdat wij zelf langzaam begonnen te beseffen dat we er eindelijk waren.
Dat we niet meer bezig waren met wennen.
Maar gewoon… aan het leven waren.
En als ik daar nu op terugkijk, besef ik dat dát misschien wel de grootste verandering van het afgelopen jaar is geweest.
Niet dat Spanje veranderde.
Wij veranderden.
We vonden steeds meer onze plek.
Niet door iets groots.
Maar door honderden kleine momenten die samen een nieuw thuis vormden.
Dingen waar niemand je op voorbereidt
Voordat we emigreerden, hadden we ons op van alles voorbereid.
We hadden ons verdiept in de praktische zaken, de papierwinkel, de zorg, deels hoe het hier Spanje is geregeld qua schoolsysteem en alles wat erbij komt kijken als je in een ander land gaat wonen.
Maar over de dingen die je niet kunt regelen…
…daar lees je eigenlijk heel weinig over.
Niemand vertelt je bijvoorbeeld hoe bijzonder het voelt om opnieuw te beginnen op een plek waar niemand jouw verhaal kent.
In Nederland kende iedereen wel een stukje van ons leven.
Mensen wisten waar we vandaan kwamen, wat we hadden gedaan of hoe we waren opgegroeid.
Hier begint dat allemaal opnieuw.
De mensen die je ontmoet, kennen alleen de versie van jou die vandaag voor hen staat en dan komt er soms ook nog een taalbarriere de hoek om kijken.
En ergens is dat heel bijzonder.
Je neemt natuurlijk jezelf mee.
Maar je ontdekt ook kanten van jezelf die misschien altijd al in je zaten, maar waarvoor eerder geen ruimte was.
Dat heeft niets te maken met Spanje alleen.
Dat gebeurt waarschijnlijk overal wanneer je je vertrouwde omgeving achter je laat.
Maar emigreren maakt dat gevoel wel extra sterk.
Je stapt niet alleen een nieuw hoofdstuk in.
Je stapt een compleet nieuw decor binnen.
Een andere taal.
Een andere cultuur.
Andere gewoontes.
En juist daardoor kijk je ook anders naar jezelf.
Wat ik ook nooit had verwacht, is hoe bijzonder het is wanneer familie en vrienden langskomen.
Voor hen begint de vakantie zodra ze uit het vliegtuig stappen.
Voor ons niet.
Wij laten vol trots zien waar we wonen.
De boulevard waar we graag wandelen.
Ons favoriete strand.
Het restaurant waar we steeds weer terugkomen.
De plek waar de kinderen graag spelen.
En terwijl zij genieten van een paar heerlijke dagen, realiseren wij ons steeds opnieuw hoe bijzonder ons dagelijkse leven eigenlijk is geworden.
Dat zijn momenten waarop je even met andere ogen naar je eigen leven kijkt.
Alsof je zelf weer even toerist bent.
En dat is misschien wel een van de mooiste cadeaus van emigreren.
Je leert opnieuw genieten van de gewone dingen.
Van een wandeling langs zee.
Van een kop koffie in de zon.
Van een spontane barbecue met vrienden.
Van kinderen die moeiteloos schakelen tussen twee talen.
Het zijn juist die kleine momenten die ongemerkt de grootste herinneringen worden.
Want uiteindelijk bestaat een leven niet uit de hoogtepunten.
Het bestaat uit alle gewone dagen daartussen.
En juist die gewone dagen voelen inmiddels heel bijzonder.
Wat emigreren ons écht heeft geleerd
Als iemand me een jaar geleden had gevraagd wat ik dacht dat emigreren ons zou leren, had ik waarschijnlijk een heel ander antwoord gegeven.
Ik had gedacht aan een nieuwe taal.
Aan een andere cultuur.
Aan de praktische uitdagingen die erbij komen kijken.
Maar als ik nu terugkijk, heeft het eerste jaar ons iets heel anders geleerd.
Vertrouwen.
Niet het soort vertrouwen waarbij je zeker weet dat alles goed komt.
Juist niet.
Want eerlijk is eerlijk…
Er zijn genoeg momenten geweest waarop we het ook niet wisten.
Momenten waarop we ons afvroegen of we de juiste keuze hadden gemaakt.
Of waarop dingen anders liepen dan we vooraf hadden bedacht.
Dat hoort erbij.
Emigreren is geen rechte lijn omhoog.
Het is zoeken.
Proberen.
Soms een stap vooruit.
En soms even stilstaan.
Maar iedere keer ontdekten we hetzelfde.
Er kwam altijd weer een volgende stap.
Soms kwam die uit een hoek waar we hem totaal niet hadden verwacht.
Een ontmoeting.
Een kans.
Een oplossing.
Een vriendschap.
Een idee dat ineens werkelijkheid werd.
Het afgelopen jaar heeft ons geleerd dat je niet alles van tevoren hoeft uit te stippelen.
Sterker nog…
Sommige van de mooiste dingen kun je helemaal niet plannen.
Die ontstaan juist onderweg.
Misschien is dat wel de grootste les die we meenemen uit ons eerste jaar in Spanje.
Dat je niet altijd hoeft te weten hoe het eindplaatje eruitziet.
Dat het oké is om soms even niet alle antwoorden te hebben.
En dat vertrouwen niet betekent dat alles vanzelf gaat.
Vertrouwen betekent dat je erop durft te vertrouwen dat je samen altijd weer een weg vindt.
Dat gevoel nemen we mee.
Niet alleen in ons leven hier.
Maar in alles wat de toekomst ons nog gaat brengen.
Want als dit eerste jaar ons iets heeft laten zien…
Dan is het dat het leven vaak mooier uitpakt dan je vooraf had kunnen bedenken.
Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat juist de onverwachte momenten uiteindelijk de meest waardevolle blijken te zijn.
Als we nu terugkijken…
Als we nu terugkijken op ons eerste jaar in Spanje, denken we niet als eerste aan de grote momenten.
Niet aan alle plekken die we hebben ontdekt.
Niet aan de stapels papierwerk.
En ook niet aan alles wat we onderweg hebben geregeld.
Wat als eerste naar boven komt, zijn juist de kleine momenten.
Een kop koffie in de ochtendzon.
De kinderen die steeds meer Spaanse woorden door hun Nederlandse zinnen begonnen te gooien.
Een spontane barbecue met vrienden.
Een wandeling langs de boulevard, zonder bestemming.
Een gewone dinsdag waarop ineens het besef kwam…
We wonen hier gewoon.
Misschien is dat wel het mooiste aan een eerste jaar.
Een droom voelt in het begin nog als iets bijzonders.
Maar langzaam verandert die droom in het gewone leven.
En juist dat is misschien wel waar je al die tijd op hoopte.
Want uiteindelijk wilden we niet het gevoel hebben dat we altijd op vakantie waren.
We wilden hier een leven opbouwen.
Een plek creëren waar de kinderen zich thuis voelen.
Waar we kunnen werken.
Waar we nieuwe mensen leren kennen.
Waar we kunnen lachen, genieten, soms even balen en de volgende dag gewoon weer doorgaan.
Precies zoals het leven bedoeld is.
En als we eerlijk zijn…
Dat is gelukt.
Niet omdat alles vanzelf ging.
Maar omdat we iedere dag opnieuw een klein stukje bouwden aan het leven dat we voor ogen hadden.
Soms bewust.
Maar veel vaker zonder dat we het zelf doorhadden.
En misschien is er nog maar één ding dat ik mezelf wil meegeven.
Blijf af en toe even stilstaan.
Niet alleen bij wat er nog allemaal komt.
Maar juist ook bij wat er al is.
Want in de drukte van alledag is het zo makkelijk om alleen vooruit te kijken.
Terwijl juist achterom kijken je soms laat zien hoeveel er eigenlijk is veranderd.
Hoeveel er is gegroeid.
En hoeveel dromen inmiddels gewoon werkelijkheid zijn geworden.
Dus…
Vergeet niet af en toe achterom te kijken.
Niet om terug te verlangen.
Maar om te zien hoe ver je al bent gekomen.
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over We gaan terug. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
