Eerlijk gezegd…

Sinds ik terug ben uit Nederland merk ik dat ik anders reageer.
Niet meteen hoor, die eerste dagen merkte ik eigenlijk niets.
Alles liep gewoon door, ik pakte mijn ritme weer op en dacht: prima, weer thuis.

Maar de laatste tijd merkte ik eigenlijk al dat ik sneller moe ben, sneller prikkelbaar, sneller “op”. Het opladen van een activiteit duurt ook langer dan voorheen. Ik had zelfs geen zin om te sporten — en dat gebeurt me niet snel. Gelukkig heb ik het deze week wel weer opgepakt. Dat helpt me altijd om weer wat meer mezelf te worden. Alleen… wat was er toch aan de hand, ik kon er niet precies de vinger op leggen. Hormonen?
Tot vanmorgen.
Vanmorgen voelde ik ineens: dit is het dus. Alsof mijn hoofd en lijf tegelijk zeiden: nu zie je het. Eerlijk gezegd hebben de afgelopen weken veel van me gevraagd.

Danny vroeg me gisteren of ik al met een nieuwe blog bezig was. Ik zei dat ik weinig inspiratie had. En eerlijk gezegd misschien had ik gewoon even geen ruimte in mijn hoofd.
Er was veel — de reis, de gesprekken, het schakelen, alles wat erin hakte zonder dat ik het doorhad.

En misschien moet ik daar ook niet zo verbaasd over zijn. De hele emigratie zit natuurlijk nog steeds in mijn lijf. In augustus voelde ik dat ook al — het heeft me weken, misschien wel maanden gekost om hier in Spanje echt tot rust te komen. Je denkt soms dat je er wél bent, maar je lichaam loopt altijd een stukje achter en haalt later in wat het eerder niet kon verwerken.

Wat me opvalt, is dat ik dit nu herken. Vroeger had ik dat nooit zo door. Dan ging ik door, altijd maar door, tot ik eigenlijk bijna instorte, zonder stil te staan bij wat er binnenin écht gebeurde. Blijkbaar ben ik veranderd. Ik voel het sneller, ik zie het sneller, en ik neem mezelf serieus — ook als het om vermoeidheid gaat. Ik ga niet meer door. Mijn lichaam neemt onbewust afstand en laat me voelen waar ik geen behoefte aan heb.

En eerlijk gezegd…: ik spreek dit soort dingen nooit snel uit. Ik ben iemand die gewoon doorgaat. Maar dit gevoel is er. En misschien moet ik het niet wegduwen, maar er even naar luisteren.

Misschien is dit precies wat ik nodig heb:

even toegeven,
even niets moeten,
even beseffen dat rust iets anders is dan vakantiegevoel.
Ook hier, in Spanje, kan ik gewoon op raken.

En dat is oké. Ik hoef niets te bewijzen. Soms is het genoeg om te zeggen:
“Eerlijk gezegd… is het even veel geweest. Ik mag weer de tijd nemen om tot mezelf te komen.”

En grappig eigenlijk:
gisteren zei ik nog tegen Danny dat ik geen woorden had, geen inspiratie.
En nu staat er zomaar een nieuwe blog.
Soms ontstaan dingen precies op het moment dat je ze loslaat — of eindelijk erkent.

Hasta luego Nicole.

“Mijn blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”