Tussen zee en bergen: een avontuurlijke hike bij El Portús
Soms zijn er van die plekken waar zee en bergen elkaar ontmoeten.
El Portús is zo’n plek. Terwijl de golven rustig tegen het strand slaan, rijzen daarachter de bergen op. Vanaf hier begonnen wij aan een wandeling richting La Muela. Een tocht van ruim twaalf kilometer, met steile klimmen, avontuurlijke paden en uitzichten die ons steeds opnieuw stil lieten staan. Om vervolgens door te lopen en terug te keren in El Portús.
🌥️ Perfect wandelweer (gelukkig maar)
Het weer werkte eigenlijk perfect mee. Er was bewolking voorspeld en dat bleek ideaal. Deze route lopen in de volle zon zou echt te warm zijn geweest.
Onderweg kregen we zelfs een paar druppels regen en zagen we letterlijk de bui al hangen. De paraplu zat in de tas, maar hebben we uiteindelijk niet nodig gehad. Achteraf maar goed ook, want natte rotsen en stenen hadden deze wandeling een stuk lastiger en gevaarlijker gemaakt.
Zo zie je ook hoe bepalend het weer kan zijn.
🥾 De klim begint
Vanaf El Portús liepen we eerst een stukje binnendoor, waarna het pad al snel richting de bergen ging. Vanaf dat punt begon de echte klim.
Wat deze wandeling zo bijzonder maakt, is dat de zee bijna de hele route zichtbaar blijft. Je loopt door ruige bergen, maar kijkt tegelijkertijd steeds uit over de Middellandse Zee. Een combinatie die nooit verveelt.
🧭 Even verkeerd… en weer terug
Op een gegeven moment liepen we even verkeerd en moesten we een stukje terug. Uiteraard gaf mijn horloge dit al aan, maar bleven we toch stuf doorlopen om vervolgens bij een punt te komen waar we echt niet meer door konden en we dus ook wel moesten keren.
Sem liep ondertussen trots voorop. Hij wilde zelf kijken waar het pad verder liep — en vond het uiteindelijk helemaal zelf terug, zonder dat we de route op mijn horloge hoefden te bekijken.
Zo’n moment waarop je als ouder alleen maar denkt: wauw.
😄 Kleine avonturen onderweg
Sem die iets met hartjes heeft als wij wandelen, in een eerdere wandeling Río Dílar vond Sem onderweg al een hartjes steen en op deze route vond hij een rotsenhart. Kijk ze trots stralen op bovenstaande foto.
Maar niet alleen Sem vond iets deze wandeling, ook Evy zag ineens iets, een gat in de rotsen.
Ze keek naar mij en zei lachend:
“Mama stop, ik ga hier in zitten en dan doen we net alsof ik erin ben gevallen.”
Nog voordat ik iets kon zeggen zat ze al half in het gat, lachend met een gek gezicht omhoog te kijken.
Sem liep ondertussen vaak voorop en soms moesten wij zelfs moeite doen om hem bij te houden.
Zulke momenten maken een wandeling niet alleen mooi, maar ook echt van ons.
🧗 Het zwaarste stuk
Niet veel later veranderde het pad… en begon het echte werk.
Eerst kwamen we stukken tegen met kettingen aan de rotswand. Die hielpen ons om veilig verder te komen, maar eigenlijk begon het echte zware werk pas daarna.
Het pad werd steiler. Veel steiler.
Een klim tussen de bergen door waarbij we echt moesten doorzetten. Onze ademhaling ging omhoog, benen begonnen te branden en af en toe stonden we even stil om weer op kracht te komen.
Van die momenten waarop je denkt: oké… gewoon stap voor stap.
En juist op dat stuk liep Sem voorop.
Zo enthousiast, dat hij steeds verder vooruit ging. Op een gegeven moment waren we hem zelfs even uit het oog verloren. Terwijl wij beneden stonden te hijgen en bijkwamen, hoorden we hem boven ons roepen.
Alsof hij geen moeheid kende.
Dat contrast was bijna grappig — maar vooral ook bijzonder.
Wij die moesten doorzetten… en hij die ons vooruit trok.
🪜 De groene trap van La Muela
Een van de bekendste punten op deze route is de groene trap van La Muela. Een metalen trap tegen de rotswand.
Natuurlijk konden we het niet laten om die omhoog te gaan.
Vanaf daar opent het landschap zich nog meer en wordt het uitzicht echt indrukwekkend.
🌄 Uitzichten die blijven verrassen
Eigenlijk waren de uitzichten tijdens de hele wandeling al prachtig, maar na de trap werd het echt bijzonder.
We keken uit over Cartagena, zagen in de verte Batería de Castillitos liggen — een plek waar ik eerder ben geweest — en zelfs La Manga del Mar Menor was zichtbaar.
Wat deze wandeling zo mooi maakt, is dat je eigenlijk continu van dat soort momenten hebt. Steeds weer even stilstaan. Kijken. Ademhalen. Genieten.
Soms zeiden we niets. Gewoon even staan, de wind voelen, om ons heen kijken en beseffen hoe bijzonder deze plek eigenlijk is.
🥪 Kleine pauzes, grote momenten
Onderweg namen we regelmatig pauze.
We lunchten met brood, aten tussendoor koekjes en op het hoogste punt — na de groene trap — zaten we daar gewoon… chips te eten met uitzicht.
Soms zijn het juist die kleine momenten die een dag bijzonder maken.
🌿 Geuren, bloemen en een bij
De natuur was overal aanwezig.
Bloemen langs het pad, een bij die druk bezig was op de gele bloemen en de geur van mediterrane planten die steeds weer voorbij kwam. Dennen, rozemarijn en andere kruiden — niet alles kende ik bij naam, maar het rook heerlijk.
🐐 Wilde schapen in de bergen
Alsof het nog niet bijzonder genoeg was, zagen we onderweg ook wilde schapen op de berghellingen.
Altijd speciaal om dieren in hun eigen omgeving te zien.
⛰️ De laatste kilometers
De laatste kilometers voelden dubbel.
Aan de ene kant waren we moe — echt moe.
Maar het pad liep naar beneden, en dat helpt. Je voelt dat je er bijna bent.
We keken elkaar soms even aan zonder iets te zeggen. Gewoon dat gevoel van: we hebben dit gewoon gedaan.
De laatste loodjes, maar ook al een beetje nagenieten.
🌊 Terug bij El Portús
Na ongeveer vijf uur wandelen stonden we weer bij de auto in El Portús.
Moe, maar trots.
Trots op de wandeling. Trots op de kinderen. Trots op onszelf.
En terwijl wij nog even moesten landen, renden de kinderen meteen naar de zee om daar te spelen.
Alsof ze nog energie over hadden — terwijl wij nauwelijks nog konden.
Een perfecte afsluiting van een dag vol avontuur, natuur en samen zijn.
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Tussen zee en bergen: een avontuurlijke hike bij El Portús. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
