No plans.
No resolutions.
Not because there is nothing to want,
but because I’ve learned
that life doesn’t unfold by force.
I don’t need this year to be bigger, better, or louder.
I want it to be honest.
Grounded.
Lived from where I am, not from where I think I should be.
There is space now.
For what arrives.
For what leaves.
For movement without direction
and trust without guarantees.
I’m not here to prove anything.
Let 2026 come.
I’m ready.
Sinds ik terug ben uit Nederland merk ik dat ik anders reageer.
Niet meteen hoor, die eerste dagen merkte ik eigenlijk niets.
Alles liep gewoon door, ik pakte mijn ritme weer op en dacht: prima, weer thuis.
Maar de laatste tijd merkte ik eigenlijk al dat ik sneller moe ben, sneller prikkelbaar, sneller “op”. Het opladen van een activiteit duurt ook langer dan voorheen. Ik had zelfs geen zin om te sporten — en dat gebeurt me niet snel. Gelukkig heb ik het deze week wel weer opgepakt. Dat helpt me altijd om weer wat meer mezelf te worden. Alleen… wat was er toch aan de hand, ik kon er niet precies de vinger op leggen. Hormonen?
Tot vanmorgen.
Vanmorgen voelde ik ineens: dit is het dus. Alsof mijn hoofd en lijf tegelijk zeiden: nu zie je het. Eerlijk gezegd hebben de afgelopen weken veel van me gevraagd.
Danny vroeg me gisteren of ik al met een nieuwe blog bezig was. Ik zei dat ik weinig inspiratie had. En eerlijk gezegd misschien had ik gewoon even geen ruimte in mijn hoofd.
Er was veel — de reis, de gesprekken, het schakelen, alles wat erin hakte zonder dat ik het doorhad.
En misschien moet ik daar ook niet zo verbaasd over zijn. De hele emigratie zit natuurlijk nog steeds in mijn lijf. In augustus voelde ik dat ook al — het heeft me weken, misschien wel maanden gekost om hier in Spanje echt tot rust te komen. Je denkt soms dat je er wél bent, maar je lichaam loopt altijd een stukje achter en haalt later in wat het eerder niet kon verwerken.
Wat me opvalt, is dat ik dit nu herken. Vroeger had ik dat nooit zo door. Dan ging ik door, altijd maar door, tot ik eigenlijk bijna instorte, zonder stil te staan bij wat er binnenin écht gebeurde. Blijkbaar ben ik veranderd. Ik voel het sneller, ik zie het sneller, en ik neem mezelf serieus — ook als het om vermoeidheid gaat. Ik ga niet meer door. Mijn lichaam neemt onbewust afstand en laat me voelen waar ik geen behoefte aan heb.
En eerlijk gezegd…: ik spreek dit soort dingen nooit snel uit. Ik ben iemand die gewoon doorgaat. Maar dit gevoel is er. En misschien moet ik het niet wegduwen, maar er even naar luisteren.
Misschien is dit precies wat ik nodig heb:
even toegeven,
even niets moeten,
even beseffen dat rust iets anders is dan vakantiegevoel.
Ook hier, in Spanje, kan ik gewoon op raken.
En dat is oké. Ik hoef niets te bewijzen. Soms is het genoeg om te zeggen:
“Eerlijk gezegd… is het even veel geweest. Ik mag weer de tijd nemen om tot mezelf te komen.”
En grappig eigenlijk:
gisteren zei ik nog tegen Danny dat ik geen woorden had, geen inspiratie.
En nu staat er zomaar een nieuwe blog.
Soms ontstaan dingen precies op het moment dat je ze loslaat — of eindelijk erkent.
Hasta luego Nicole.
“Mijn blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
Op zoek naar een actief uitje in de regio Murcia? Raften in Cieza is een van de leukste avonturen die je kunt beleven. Op de rivier Segura vaar je door een prachtig groen dal, tussen rotsen, bamboe en sinaasappelbomen — een perfecte combinatie van natuur, waterpret en een beetje spanning.
De ochtend begon vroeg. De lucht was nog koel en stil, de zon kwam net op achter de bergen van de Ricotevallei. Bij het verzamelpunt kregen we een helm, zwemvest en peddel — de geur van zonnebrand hing al in de lucht. Onze auto bleef achter bij het eindpunt, want eerst stond er nog een korte busrit op het programma. De weg slingerde omhoog, langs boomgaarden en rotsen, tot we bij het beginpunt vlak bij Cieza aankwamen. Daar lag de rivier Segura, glinsterend in het eerste licht van de dag.
Deze keer gingen we niet alleen: we namen een Spaanse vriend mee. Vanaf het eerste moment was het gezellig — grapjes, vertalingen, en dat heerlijke mengsel van talen door elkaar. We hebben zo genoten, van én met elkaar.
We stapten in de boot, nog een beetje onwennig, en al snel voelde je de stroming onder je voeten trekken. De rivier nam ons mee tussen bamboe en steile rotswanden, terwijl de zon langzaam hoger kroop. Het water spatte op, de kinderen lachten, en bij elke bocht klonk er geroep van enthousiasme.
Op sommige stukken was het water kalm en konden we even genieten van de stilte — alleen het zachte klotsen van het water en het gezang van vogels in de verte. Maar er waren ook spannendere momenten. Eén stuk was echt ruig: het water dook omlaag en de boot schoot met kracht naar beneden. Even hield iedereen zijn adem in — zelfs de kinderen vonden het best eng — en daarna barstte de boot uit in lachen.
Na dat wilde stuk hielden we een korte pauze op de oever. De gids haalde een mand tevoorschijn met stokbrood en allerlei beleg waaruit we mochten kiezen. Er waren blikjes cola, sinas en water — de keuze was verrassend groot. Iedereen zat in de zon met een broodje in de hand, natte voeten in het gras, en verhalen over dat spannende stuk nog vers in het hoofd. Het was simpel, maar precies goed.
Langzaam voeren we daarna verder richting Blanca, waar de rivier breder en rustiger werd. De warmte van de zon, de geur van natte stenen, het gevoel van vrijheid — het was alsof de tijd even stilstond.
Twee uur later stapten we aan wal, moe maar blij. Natte schoenen, zanderige benen, haren door de wind — en dat tintelende gevoel van een ochtend vol avontuur.
Het was een dag vol water, zon en lachen, precies wat we nodig hadden.
🌿 Praktische tips voor raften in Cieza
We boekten de tocht bij een lokale organisatie in de omgeving van Cieza, waar meerdere aanbieders actief zijn (zoals Rafting Murcia en Cieza Aventura). Alles was goed geregeld: van het vervoer en de uitleg tot de gezellige pauze onderweg.
Reflectie:
Soms is avontuur niet ver weg. Alleen een rivier die stroomt, een boot die beweegt, en de zon die langzaam opkomt boven de bergen. De herinnering blijft — helder als het water zelf.
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Raften in Cieza – een dag vol water, zon en lachen Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
Na onze ontdekking van Calblanque met zijn goudkleurige stranden en ruige natuur, besloten we het park opnieuw te bezoeken — dit keer te voet.
We wilden het écht ervaren: de zee, de bergen, de wind.
Een wandeling langs de kust van Cala Reona naar het uitkijkpunt Punta Negra leek ons daarvoor perfect.
Vanaf Los Alcázares is het ongeveer een half uur rijden naar de parkeerplaats van Cala Reona, vlak bij Cabo de Palos.
Het laatste stuk van de weg slingert tussen de heuvels door, en zodra je uitstapt, hoor je de zee.
🌿 Langs de kust
Vanaf het kleine strand van Cala Reona begint de wandeling met een klim omhoog over rotsachtig terrein.
Binnen enkele minuten opent het uitzicht zich over de kustlijn, met het blauw van de Middellandse Zee dat eindeloos lijkt.
Het pad slingert hoog boven de zee — soms smal, soms wat steiler, maar telkens weer met een ander uitzicht.
We volgden het pad richting Mirador de Punta Negra, en dit deel van de route was zonder twijfel het mooiste.
De lucht was helder, de zee kalm, en de stilte alleen doorbroken door het geluid van de wind.
Op sommige plekken helpen touwen en staalkabels je bij het stijgen of dalen, wat de wandeling net dat vleugje avontuur geeft.
🪶 Een spontane omweg
Halverwege zagen we beneden, tussen de rotsen, een kleine baai met turquoise water.
We zagen er een paar mensen en konden het niet laten — we móesten even naar beneden.
Langzaam daalden we af over het smalle pad, en toen we beneden aankwamen, leek het alsof we in een andere wereld waren beland.
De zon weerkaatste op het water, de rotsen kleurden goud en zwart, en het was er bijna stil.
Later ontdekten we dat dit waarschijnlijk de Cueva de las Palomas was — een verborgen strandje dat niet op de borden staat, maar door de locals goed wordt gekend.
Een magische plek die je zomaar onderweg tegenkomt, als je even van het pad durft af te wijken.
🌊 Mirador de Punta Negra
Na de afdaling vervolgden we onze weg richting Punta Negra.
Het uitzicht daarboven is ronduit indrukwekkend: ruige kliffen, de zee die tegen de rotsen slaat en Cabo de Palos dat in de verte opdoemt met zijn vuurtoren.
We bleven er even stil staan. Soms hoef je niets te zeggen — het uitzicht doet dat wel.
Hoewel de route officieel verder doorloopt, besloten we hier onze rust te nemen en de stilte te laten spreken.
De kust van Calblanque is van een rauwe schoonheid die je niet vergeet.
🏞️ De terugweg
Vanaf Punta Negra maakten we de ronde terug via het binnenland.
Het pad voert tussen de heuvels door — droger, stiller, en met een ander soort schoonheid.
Vanaf sommige punten zie je La Manga del Mar Menor, de eilandjes in het water en zelfs Los Alcázares in de verte liggen.
Toch waren we het er allebei over eens: het kustgedeelte had ons hart gestolen.
Als we de wandeling nog eens doen, zouden we misschien hetzelfde pad heen én terug lopen — gewoon om het nog eens te beleven.
📜 Een landschap met geschiedenis
Wat we later ontdekten, maakt de wandeling nog interessanter:
de paden tussen Cala Reona en Punta Negra volgen deels oude mijnroutes en militaire paden uit de 19e en 20e eeuw.
In de heuvels van Calblanque werd vroeger ijzer, lood en zilver gewonnen.
Sporen van die tijd zijn nog te zien in stenen muurtjes en glinsterende metalen stukjes in de rotsen.
De donkere, vulkanische rotsen van Punta Negra herinneren aan een nog ouder verleden — miljoenen jaren geleden gevormd, toen vuur en water hier het landschap schiepen.
En hoger in de bergen ligt het oude fort Batería de las Cenizas, ooit gebouwd om de haven van Cartagena te beschermen.
💡 Handige tips voor deze wandeling
🌞 Een wandeling om te onthouden
Onze route was uiteindelijk 8,6 kilometer lang, maar voelde veel korter.
Misschien omdat de tijd daar anders loopt — langzamer, stiller.
Calblanque laat je zien hoe rijk eenvoud kan zijn.
Een plek waar de zee, de bergen en de stilte elkaar vinden.
En waar je, als je goed kijkt, niet alleen natuur ziet, maar ook een stukje geschiedenis. 🌿
💬 Zou jij het avontuur aandurven om van het pad af te wijken — gewoon omdat het uitzicht je roept?
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Wandelen in Calblanque – van Cala Reona naar Punta Negra. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
In onze vorige blog over Cartagena vertelden we al dat we dit natuurgebied nog graag wilden verkennen.
Want na de levendige havenstad lonkte de rust van de kust — het goudkleurige zand, de bergen en de stilte van Calblanque.
Soms kom je op een plek waar alles even vertraagt. Waar de zee ruiger klinkt, de lucht helderder lijkt en het zand een andere kleur heeft dan je gewend bent.
Calblanque is zo’n plek. Een natuurgebied aan de kust van Cartagena dat voelt als een verborgen wereld — puur, ongerept en stil.
We wilden Calblanque eigenlijk al eerder bezoeken, midden in de zomer. Maar in het hoogseizoen mag je het park niet met de auto in: je parkeert vooraan en reist verder met een pendelbus — tegen betaling.
Op dat moment besloten we terug te keren, met het plan om later nog eens terug te komen.
En dat deden we. Een paar maanden later, in het laagseizoen, reden we opnieuw richting Calblanque. Dit keer mochten we helemaal doorrijden tot aan de parkeerplaatsen bij het strand.
Het pad is onverhard en lijkt eindeloos — maar zodra de zee in zicht komt, weet je waarom je bent doorgereden.
🌾 Wist je dat… Calblanque sinds 1987 een beschermd natuurpark is? Het maakt deel uit van het Parque Regional de Calblanque, Monte de las Cenizas y Peña del Águila.
Het is een van de weinige stukjes kust in de regio Murcia dat níet is volgebouwd met hotels of wegen — de natuur mocht hier gewoon blijven zoals ze is.
Een ander soort strand
We bezochten eerder al het strand van Cala del Barco, ook aan de kust van Cartagena — een plek die ons verraste met zijn helderblauwe water en beschutte baai.
Maar Calblanque voelde anders. Hier zijn geen strandtentjes of drukte, alleen het geluid van de wind en de zee.
Het natuurpark telt verschillende stranden, gescheiden door rotspartijen en wandelpaden. Wij brachten de middag door op één van de stranden, maar wandelden ook langs de andere. Elk strand had zijn eigen karakter — ruiger, stiller, en met dat bijzondere goudbruine zand dat zo typisch is voor Calblanque.
☀️ Wist je dat… de naam Calblanque letterlijk “witte baai” betekent? Ze verwijst naar de lichte rotsen en het zand dat in het zonlicht bijna wit opgloeit.
Wandelen door stilte
Tussen de stranden door lopen verschillende wandelroutes die het binnenland in trekken, de bergen op of langs de kust. We volgden er een stukje van, nieuwsgierig waar de paden naartoe zouden leiden.
De zee aan onze linkerhand, de bergen aan de andere kant — het voelde bijna alsof we door een schilderij liepen.
🐚 Wist je dat… het park niet alleen uit stranden bestaat, maar ook uit zoutlagunes, kliffen en zeldzame duinen? In die duinen groeien planten die bijna nergens anders in Spanje voorkomen — een stille herinnering aan hoe puur dit kustgebied nog is.
We besloten niet verder te gaan; sommige wandelingen bewaren we liever voor een volgende keer. Calblanque nodigt uit om langzaam te ontdekken, stap voor stap, zonder haast.
Zon, zee en zand
Terwijl de middag vorderde, veranderde het licht langzaam. De zon werd zachter, het zand leek nog warmer te kleuren.
De kinderen speelden in het water, wij keken uit over de zee — tevreden, rustig, vol van dat eenvoudige vakantiegevoel dat soms zomaar ontstaat.
Calblanque laat je terugkomen
Toen we het park weer uitreden, wisten we één ding zeker: hier komen we terug.
Er zijn nog zoveel wandelroutes te ontdekken, uitzichtpunten te vinden en momenten van stilte te vangen. En terugkomen dat deden we zeker, hoe dit was en wat we hebben beleefd, dat lees je in een volgende blog.
Calblanque is niet zomaar een strand. Het is een plek die je herinnert aan hoe mooi eenvoud kan zijn — natuur, stilte en zee. 🌊
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Calblanque -natuur, stilte en zee. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
In deze blog neem ik je mee in een week vol wendingen in ons leven hier in Spanje.
De afgelopen week voelde als zo’n periode waarin je denkt dat alles volgens plan zal verlopen… en het dan toch allemaal net even anders gaat.
En ergens tussendoor realiseerde ik me dat we op 6 november alweer drie maanden in Spanje woonden — en dat er sinds die tijd geen nieuwe persoonlijke blog meer online is verschenen. Soms gaat het leven simpelweg sneller dan je het kunt bijhouden. Maar hé… drie maanden Spanje blijft een mooie mijlpaal, op 6 november plaatste ik daarom een post hierover, het was goed om er even bij stil te staan.
Het voelde ook echt als een week vol wendingen, waarin plannen verschoven en we opnieuw mochten meebewegen.
Danny vertrok voor vijf dagen naar Nederland om al onze spullen op te halen. Dat was tenminste het plan. Maar bij het verhuurbedrijf kreeg hij een kleiner busje mee dan we hadden gereserveerd, waardoor we ons halverwege moesten aanpassen. In plaats van alles mee terug te nemen, kon nu alleen een deel mee — en op zo’n moment denk je dan toch even: het zal ook nooit eens helemaal normaal gaan.
Het paste stiekem perfect bij deze week vol wendingen dat zelfs het busje kleiner bleek dan gepland.
Gelukkig hoefde Danny de rit niet alleen te maken.
Onze vriend Ilya — die we hier in Spanje hebben leren kennen — ging met hem mee. Het idee dat ze samen onderweg waren gaf me ergens toch wat meer rust.
Al verdween die rust ook weer snel… want nog geen uur later werden ze al door de politie aan de kant gezet.
Danny had na een stop bij het tankstation zijn gordel even onder zijn arm gedaan om iets op het dashboard te regelen — precies op het moment dat ze langs een politieauto reden.
Het gevolg: een boete van 100 euro.
Typisch zo’n moment waarop je denkt: ja hoor, dit past helemaal bij deze week vol wendingen.
Gelukkig mochten ze daarna gewoon doorrijden, maar de toon was meteen gezet: zelfs de reis begon met een wending.
Maar goed… hij ging. Wat vond ik die lange rit ontzettend spannend. Gelukkig stuurde Danny zijn live-locatie en kon ik ze, als ik ’s nachts wakker werd, blijven volgen. Hij regelde wat wél kon, rustte uit, ging leuke dingen met Ilya doen en toen kwam hij terug. Wederom een spannende terugrit, en wederom kreeg ik gelukkig een live-locatie.
En tja, de rest van onze spullen? Daar mag hij binnenkort waarschijnlijk nóg een keer voor op en neer — maar dat komt dan vast ook weer helemaal goed. 😉
Een onverwacht Spaans moment aan tafel
Vorige week, op een gewone maandagavond tijdens het eten, gebeurde er iets wat ons allebei even stil kreeg.
Sem en Evy begonnen ineens in het Spaans tegen elkaar te praten — hele zinnen, woorden die wij nog nooit hadden gehoord.
Danny en ik keken elkaar met grote ogen aan: wat gebeurt hier nou?
Ook dat Spaanse momentje voelde als één van die kleine wendingen — onverwacht, warm en precies passend bij deze week vol wendingen.
Het liet zien hoe snel ze hier groeien, en hoeveel ze ongemerkt oppikken.
Vijf dagen alleen met de kindjes
Toen Danny vertrok, was ik hier vijf dagen alleen met de kinderen. Intens, druk, lief, chaotisch — alles door elkaar.
Want hoe dan ook: het leven hier ging gewoon door, óók in een week vol wendingen.
Zo kreeg ik ook van mensen die ik hier heb leren kennen super lief berichtjes dat als er iets is, ik ze altijd kon bellen. Hierdoor vond ik het makkelijker om los te laten en voelde ik me minder snel alleen. Ik deed leuke dingen met Inna en haar dochter Sasha. Ging met hun naar het terras en ontmoette Ivy met haar kinderen daar gezellig.
De normale routine ging ook gewoon door. Elke ochtend de kinderen naar school brengen, broodtrommels klaar, tassen inpakken, schoenen die ze opeens niet aan kregen.
’s Middags weer ophalen, tekeningen in handen gedrukt krijgen, luisteren naar hun verhalen, soms in twee talen door elkaar.
Huiswerk, spelen, ruzietjes, knuffels, koken, wassen, troosten… dat hele dagelijkse ritme dat altijd blijft draaien, ook als je even in je eentje staat.
En toch gingen we door.
Er waren momenten dat ik dacht: hoe dan?
En momenten waarop het verrassend soepel liep.
Avonden waarop ik even moest zuchten — echt even moest zitten — maar ook dagen waarop ik extra trots was op ons drieën.
Het blijft bijzonder hoe je pas achteraf ziet hoeveel je eigenlijk draagt. In het moment zelf ga je gewoon door — omdat het moet, omdat je er middenin staat — en pas later voel je hoeveel er eigenlijk op je schouders lag.
School: een tussenstand na twee maanden
Vorige week vroeg de juf of een gesprek ons zou uitkomen. Dat gesprek hebben we morgen.
En eerlijk gezegd waren we daar wel aan toe — we hadden het er thuis al vaker over gehad dat Evy waarschijnlijk baat heeft bij wat extra ondersteuning of bijles.
We helpen haar thuis zo goed we kunnen, maar dat werkt niet altijd zoals we hopen. Er zit soms gewoon een grens aan wat je als ouder zelf kunt doen, zeker in een nieuw schoolsysteem en een andere taal.
Morgen horen we wat de juf ziet en adviseert. Ik hoop vooral dat we samen kunnen kijken wat Evy nodig heeft om met meer vertrouwen mee te komen.
Misschien brengt dat gesprek ook weer zo’n kleine wending met zich mee.
Stoppen met dansen & een overstap naar iets nieuws
Inna en ik stopten met dansen en samen maakten we de overstap naar een nieuwe sportschool. Waarom? Kijken wat er allemaal nog meer in de omgeving wordt aangeboden.
Het ontvangst was anders dan bij het dansen en minder warm dan we hadden gehoopt. De sportschool is groter, massaler… en daardoor voelen we dat we opnieuw ons plekje moeten zoeken.
Er worden veel verschillende lessen aangeboden, dus we zijn nu rustig aan het ontdekken wat het beste bij ons past. Dat heeft gewoon tijd nodig.
En ook hier speelt de taal weer op. Ze doen hun best om Engels te spreken, maar het blijft soms lastig — misschien is dat juist waarom ik zó graag goed Spaans wil leren en ook een reden dat ik wil dat ze gewoon Spaans tegen me blijven praten.
Ook deze verandering was er één in een week vol wendingen.
Drie maanden Spanje – een mijlpaal
Drie maanden….
Drie maanden in Spanje. Zoals ik al eerder in de blog vertelde, heb ik er op sociale media al bij stilgestaan op de dag dat we echt 3 maanden in Spanje waren.
Het klinkt lang en kort tegelijk.
Een mijlpaal waarvan je denkt: we zijn echt onderweg.
De chaos van de eerste weken is misschien niet weg — hij is alleen veranderd.
Danny die naar Nederland moest, het geregel eromheen, en nu weer nieuwe dingen die op ons lijstje staan: de spullen uit de loods uitzoeken, opruimen, de auto op Spaans kenteken zetten… het houdt ons bezig, soms meer dan we zouden willen. En niet te vergeten dat we dus nog spullen in Nederland hebben staan.
Maar ergens voelt het anders dan in het begin. Minder overweldigend, meer alsof het erbij hoort.
En misschien past dat ook wel bij deze week vol wendingen — een week waarin we toch weer een stapje verder kwamen in ons leven hier.
Op pad met de buurman – een onverwacht fijne samenwerking in een week vol wendingen
Vorige week ging ik op pad met onze buurman Nathan van CostaCalidaVisuals, die prachtige dronebeelden maakt. Ik had een locatie op mijn lijstje staan die ik ontzettend graag wilde bezoeken en Nathan vond het een goed idee, dus vertrokken we in de vroege ochtend richting Batería de Castillitos: hij met zijn drone, ik met mijn camera en notities voor een blog.
Het was een ontspannen, leuke dag — zo’n samenwerking die vanzelf ontstaat, zonder gedoe of verwachtingen.
Aan het einde dacht ik: dit zijn precies die onverwachte momenten die het leven hier extra bijzonder maken.
En…. Het resultaat is iets waar Nathan en ik beide heel blij mee zijn. Je leest de hele blog hier:
Batería de Castillitos – fort, zee en stilte aan de Costa Cálida
En dan… hoe loopt het verder?
Hoe ging het schoolgesprek uiteindelijk?
Welke nieuwe wendingen kwamen er nog meer op ons pad?
Was het weer een week vol wendingen? Of viel het mee.
Dat vertel ik je de volgende keer…
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Een week vol wendingen. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Mijn blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
Drie maanden.
Zo lang al ruikt het naar zee,
ademt de lucht anders,
valt het licht niet meer vreemd binnen.
Wat eerst spannend was,
is nu gewoon de dag —
met haar geluiden, haar stilte, haar ritme.
Angst had een stem,
maar die is zachter geworden,
verdronken in het licht van hier.
En ergens tussen de ochtenden en de avonden,
tussen het onbekende en het gewone,
begon het leven —
stil, vanzelf,
zoals de zee terugkeert naar de kust.
Angst hield me klein,
fluisterde wat ik beter niet kon doen.
Maar hier,
tussen zon en stilte,
leerde ik luisteren naar iets anders.
Naar de rust die zegt dat ik al goed ben,
naar het licht dat blijft,
ook als ik loslaat.
Ik hoef niet alles te weten,
alleen te voelen dat ik leef.
Want het leven begint niet
met zekerheid,
maar met moed —
met één stap,
in vertrouwen.
Hasta luego Nicole.
“Mijn blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
Een route van dertien kilometer door bergen, ruïnes en rivierdal — vol geur, zon en stilte.
✨ Ontdek de magie van wandelen in Ojós en de Ricotevallei
Tussen de bergen van de Ricotevallei vonden we stilte, geur en uitzicht.
Wandelen in Ojós en de Ricotevallei betekent urenlang genieten van ruige natuur, adembenemende uitzichten, ruïnes, bergpaden en de rivier Segura die zich door het dal slingert.
Een pittige, maar onvergetelijke tocht van dertien kilometer — vol hoogte, zon en verwondering, in een landschap dat ruikt naar dennen en eeuwenoude verhalen draagt.
🌄 De route – Wandelen in Ojós
We vertrokken rond elf uur uit Los Alcázares. Nog geen uur later veranderde het landschap — de zee bleef achter ons, en voor ons doemden de bergen van de Ricotevallei op. De weg naar Ojós kronkelde zacht omhoog, met op sommige plekken al adembenemende uitzichten. En alsof we welkom werden geheten door het echte Spanje, liep er even verderop een geitenherder met zijn kudde, parallel aan de weg. Zo’n onverwacht moment waarop je glimlacht en denkt: dit is het dus.
In Ojós parkeerden we gemakkelijk bij een ruime parkeerplaats aan de rand van het dorp. Dit was direct ook het startpunt van onze wandeling via Komoot. De lucht was helderblauw, de zon zacht.
We volgden de route van Komoot tegen de klok in, de wandeling had ik thuis al gevonden en opgeslagen, een circulaire wandeling van ongeveer elf kilometer — bij ons iets langer, omdat we soms afweken van het pad.
We begonnen aan onze tocht die ons uiteindelijk bijna dertien kilometer zou brengen door het hart van de Ricotevallei.
De start was pittig. Meteen flink klimmen, soms steil, met losse stenen onder onze voeten. Het was zwaar, ook voor de kinderen, maar elke pauze bracht iets moois: een slok water, een boterham, en dat uitzicht.
Sem en Evy genieten zichtbaar van dit soort avonturen, zo zagen ze heel veel sprinkhanen, groot en klein — ze kijken hun ogen uit, wijzen naar alles wat ze zien, en vinden het geweldig om zo midden in de natuur te zijn. Het liefste lopen ze voorop, maar sommige stukken waar losse stenen zouden kunnen liggen liet dit niet toe en moest een van ons ouders voorop om de weg te verkennen.
Op ruim vierhonderd meter hoogte, het hoogste gedeelte van onze wandeling in Ojós, keken we uit over dorpen, bergen en kronkelende rivierbochten. Tussen de rotsen stonden oude ruïnes en verlaten berghuizen — stille getuigen van een vroeger leven in de vallei. Het was rustig, het enige wat we hoorde was de wind die suisde door de bergen en bomen.
Na de top volgde de afdaling — een zachter ritme, door erg veel losse stenen op de grond, gevaar voor wegglijden was hier wel meer aan de orde. Sem die ineens een salamandertje ziet wegspringen. Beetje bij beetje verandere het landschap, van rotsachtig naar veel bomen. Evy verschrok opeens en zag een eekhoorntje lopen in een boom.Allemaal dingen die ons avontuur compleet maakte.
Beneden vonden we een prachtige plek om te picknicken: bankjes, wat schommels, en overal dat uitzicht. De lucht was warm en stil, en ineens hing daar een geur die we al maanden niet meer hadden geroken: dennen.
Die frisse, harsachtige geur die hoort bij koelere berglucht, die je diep wilt inademen en even vasthouden. In dit droge deel van Spanje ruik je die bijna nooit, en juist daardoor voelde het bijzonder — alsof de vallei even ademhaalde met ons mee.
Daarna vervolgde we onze wandeling, we liepen op een pad wat ons naar een korte tunnel met een bocht leidde en vervolgens liepen we langs het water, waar de rivier Segura weer van zich liet horen.
Langs de oevers zagen we resten van oude irrigatiekanalen — stenen en betonnen structuren die het water door de vallei leiden. Eeuwenoude systemen, ooit aangelegd door de Moren, die er nog steeds voor zorgen dat de rivier niet overstroomt en dat de citrusgaarden gevoed blijven. Fascinerend om te bedenken dat die combinatie van natuur en vakmanschap dit landschap al zo lang in evenwicht houdt.
En toen, bovenop de berg zagen we hem al: de hangbrug.
Een smalle, houten brug die zacht meebewoog terwijl we erover liepen, met onder ons het heldere water en rondom de groene vallei. Een plek waar je even blijft staan, gewoon om te kijken (en uiteraard foto’s te maken 😉 ) en te luisteren.
De laatste kilometers liepen we langs water, citrusbomen vol mandarijnen en citroenen, cactussen en palmbomen. Stuk voor stuk adembenemend. De lucht rook naar herfst en zon. Onze benen waren moe, maar ons hoofd was helemaal leeg.
In totaal liepen we bijna dertien kilometer, goed voor ongeveer vier uur wandelen inclusief pauzes en lunch.
Zwaar, zeker, maar met voldoende rustmomenten goed te doen — ook voor gezinnen met wat oudere kinderen.
🌸 Onze tips voor wandelen in Ojós en de Ricotevallei
🌅 Tot slot – waarom wandelen in Ojós zo bijzonder is
In de herfst is de Ricotevallei misschien wel op haar mooist — het zachte licht, de geur van rijpe citrus en de stilte van het laagseizoen.
Na bijna dertien kilometer wandelen kwamen we weer terug in Ojós. Moe, stoffig, maar voldaan.
De zon zakte langzaam achter de bergen terwijl wij de auto instapten — met honger, dorstige kinderen, en dat heerlijke gevoel van stilte in ons hoofd.
Het wás een perfecte wandeling — adembenemend mooi, en precies het soort dag dat laat voelen waarom we hier wonen. We hadden van tevoren nog zoveel andere plekken willen zien — de tips en uitzichtpunten in de omgeving klonken verleidelijk — maar deze wandeling was op zichzelf al indrukwekkend genoeg, en meer dan voldoende voor één dag.
De Ricotevallei heeft nog zoveel te bieden… en dat is precies waarom we zeker terugkomen.
De bergen van Murcia fluisteren niet luid, maar je hoort ze nog dagen later in jezelf.
Dit was hem dan, mijn verhaal over Wandelen in Ojós en de Ricotevallei. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
Vandaag wandelden we door de bergen,
waar de lucht anders ruikt —
zuiver, bijna scherp,
alsof ze alles wat overbodig is meeneemt.
De zon scheen zacht door de bomen,
en telkens als de wind even opstak,
kwam die geur van dennen — vertrouwd en nieuw tegelijk.
We liepen niet om iets te bereiken,
alleen om te voelen dat we er waren.
Tussen het groen, het licht,
en de stilte die geen leegte is,
maar rust.
Hasta luego Nicole.
“Mijn blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
Soms denk ik dat het precies dát is wat ik hier leer —
niet beter worden, maar zachter.
Niet meer doen, maar meer leven.
Leven in Spanje en loslaten
In mijn vorige blog: Water, werkstukken en spaanse zon. Kon je lezen over storm DANA, tot op de dag van vandaag zijn ze nog de straten aan het schoonmaken en de sporen aan het uitwissen. Ook worden er plannen gemaakt om, mocht er een volgende keer komen, dat wij als inwoners er minder last van hebben.
Leven in Spanje en loslaten, wat een zin die zoveel zegt, want dat is echt wat we moeten leren, of we, misschien met name IK. Dingen die niet snel zijn geregeld, storm DANA waardoor we geen water meer hadden uit de kraam voor 2 volle dagen. Maar uiteindelijk, met veel geduld, komt het altijd goed. Vandaag neem ik je mee naar mijn eerste verjaardag in Spanje, hoe was dit en wat voelde ik daarbij. Is er vooruitgang in het regelen van zaken rondom onze spullen die nog in Nederland staan en sluiten we af met goed gezelschap.
Mijn eerste verjaardag sinds we leven in Spanje. Geen groot feest, geen drukte — gewoon een zonnige maandag die voelde als wij. Een dag waarop het leven niet stilstond, maar juist rustig doorging. De kinderen moesten naar school, de boodschappen lagen te wachten. En ergens tussen al dat gewone besefte ik hoe bijzonder het eigenlijk was.
’s Ochtends maakte ik een envelop open die ik van Bo had meegekregen. In Nederland had ze een stapel kaartjes voor me gemaakt — eentje voor elke speciale dag. Deze was voor vandaag. Er zat een kaart in, en een usb-stick.
Eerlijk gezegd dacht ik eerst: waarom een usb-stick? We kunnen toch gewoon bellen? Maar toen ik de datum op het bestand zag staan — 17-7 — kreeg ik een kriebel in mijn buik. Ze hadden dit al die tijd geleden bedacht. Ik klikte op afspelen.
Een Spaans verjaardagsfilmpje verscheen op het scherm. Bo, de kinderen en Nick hadden zich verkleed, deden mee met de muziek, dansten en lachten. En daar zat ik, hier in Spanje, met tranen in mijn ogen en een glimlach op mijn gezicht. Zó lief. Zó bijzonder. Dat mensen dat voor je doen.
De post in Spanje liet zich wel van haar meest ontspannen kant zien. (leven in Spanje en loslaten 😉 ) Er waren nog kaarten en pakketjes onderweg vanuit Nederland, maar ook hier geldt: mañana, tranquilo. De kaart is inmiddels aangekomen — en vandaag heb ik ook het pakketje van mijn vriendin opgehaald bij het postkantoor. Een doosje vol liefde: een armbandje, pepernoten (die ze hier natuurlijk niet kennen) en een pakket om zelf appeltaart te maken — mijn lievelings. Wat we altijd aten na een lange wandeling, toen we nog in Nederland woonden. Wederom tranen en een lach. Zo lief.
Door de dag heen kwamen er telefoontjes, berichtjes en felicitaties — zo leuk om al die lieve woorden te horen, van dichtbij én van ver. Van vrienden hier kreeg ik prachtige bloemen en een Rituals-pakket. Zulke lieve dingen en ze raakten me. Want het zijn precies die gebaren die een nieuwe plek ineens een stukje meer als thuis laten voelen. En dat was nog niet alles, van Danny kreeg ik een prachtige loungeset voor op ons heerlijke balkon, beetje bij beetje wordt het meer ons thuis.
Later die dag hadden we met het gezin een gezellige barbecue. De zon zakte langzaam achter de palmen, we genoten van het lekkere eten en van elkaar.
Ik pauzeer even om de was op te hangen.
De zon droogt hier sneller dan ik schrijf.
Vaak lopen we samen over de boulevard. De zee glinstert, kinderen lachen, er hangt zo’n ontspannen sfeer die je alleen hier lijkt te vinden. Ik keek naar Danny, naar de kinderen, en vroeg plotseling: “Wat als ik nu zou zeggen: pak jullie spullen, we gaan weer terug naar Nederland?”
Ze keken me verbaasd aan.
“Terug? Waarom?” vroeg Sem, “Ik wil echt niet terug naar Nederland mama” Evy keek me even aan en zei heel vanzelfsprekend: “Maar mama, we wonen toch hier? Ik glimlachte. Er zat iets in dat antwoord dat bleef hangen. Zonder het te plannen of te beseffen, hadden we blijkbaar ons thuis gevonden. Want als de kinderen het fijn hebben, dan hebben wij dat ook.
Eindelijk was het zover (leven in Spanje en loslaten) — Danny heeft getekend voor een opslag. Weer een stap gezet. Nu kunnen we eindelijk beginnen met het ophalen van onze spullen uit Nederland. Het voelt goed om te weten dat er straks een plek is voor alles wat nog onderweg is. Niet alleen dozen en meubels, maar ook een stukje van ons oude leven, dat we nu langzaam meenemen in dit nieuwe.
De afgelopen weken leven we zonder al onze spullen, en eigenlijk… hier komt hij weer, leven in Spanje en loslaten, dat gaat verrassend goed. Je merkt pas hoe weinig je écht nodig hebt. Een paar kleren, wat servies, een bed om in te slapen en elkaar. Meer is het niet. Het maakt me bewust hoe licht het leven kan zijn, als je het niet zo vol probeert te stoppen.
Ook zakelijk heb ik iets losgelaten. Na zes prachtige jaren heb ik besloten om One 4 Us voorlopig stop te zetten. Geen gemakkelijke keuze — het is een groot deel van wie ik ben — maar sinds we leven in Spanje, merk ik dat het ritme anders is. Ik voel dat ik nu iets anders nodig heb: rust, ruimte en tijd om te ontdekken wat bij deze nieuwe fase past. Zo ben ik mijn VA aan het opstarten en laat ik op mijn pad komen wat er op mijn pad komt. En wat betreft One 4 Us. Misschien komt het ooit weer terug, maar voor nu is dit goed.
Leven in Spanje en loslaten
Op 11 november vertrekken Danny en een vriend met een vrachtwagentje naar Nederland om onze spullen op te halen. Langzaam maar zeker komt alles weer een stukje dichterbij — niet omdat het moet, maar omdat het mag. Stiekem is ook dit weer een spannende tijd, want ik zal alleen met de kinderen in Spanje blijven, school en andere acitiviteiten gaan tenlostte gewoon door.
We zijn mede door het weer naar Spanje geëmigreerd. En eerlijk gezegd… soms vergeet ik dat bijna. Totdat vriendinnen uit Nederland appjes sturen over storm, regen en kou. Dan kijk ik om me heen — naar de blauwe lucht, de zon die het huis invalt — en besef ik hoe bijzonder het eigenlijk is. Hier is het licht zó anders. Zoveel zachter, warmer. Het maakt ons oprecht gelukkig.
De afgelopen weken stonden ook in het teken van nieuwe ontmoetingen en fijne momenten. Na maanden van appcontact heb ik eindelijk kennis mogen maken met Tessa. We dronken samen cocktails op het terras en praatten bij. Er was direct een klik — wat was het gezellig. Helaas is ze inmiddels weer terug naar Nederland, maar volgend jaar emigreren zij en haar gezin ook. Hopelijk gaan we elkaar voor die tijd nog wel een paar keer ontmoeten.
Afgelopen zaterdag hadden we een leuk uitje met onze vrienden hier in Spanje. Het was tweeënhalf uur rijden, maar meer dan de moeite waard.
De jongens gingen kajakken, wij maakten een prachtige boottocht. Op de terugweg kregen we een berichtje van een vriend uit Nederland: dat hij met zijn vriendin een weekje in Spanje is en vroeg of we wilden afspreken. Natuurlijk wilden we dat! Gisteren gingen we samen karten — voor het eerst hier in Spanje, en dat op nog geen tien minuten rijden van huis. Daarna haalde hij zijn vriendin op, die overdag moest leren, en zijn we met z’n allen lekker uit eten gegaan.
Misschien is dat wel het mooiste aan dit nieuwe leven in Spanje: dat we het niet uitstippelen, maar gewoon laten ontstaan.
En terwijl de dagen hier “rustig” voorbijgaan, merk ik hoe het gewone steeds bijzonderder wordt. Leven in Spanje en losaten. Lees je de volgende keer weer mee? Dan vertel ik hoe het Danny verging tijdens zijn rit naar Nederland — en hoe het voor mij was, alleen met de kinderen hier in Spanje.
Dit was hem dan, mijn verhaal over leven in Spanje en loslaten. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
