Weken vol leven in Spanje
Mijn vorige blog ging over een week vol wendingen. Deze keer waren er geen onverwachte bochten of grote verrassingen, maar juist weken die vol zaten met leven. Druk, intens, warm en gezellig — van die weken waarin je elke dag beseft dat het klopt waar je bent.
Het zijn echt weken vol leven in Spanje.
Evy en haar Spaanse avontuur
Zoals we in vorige blog al vertelde hadden we over Evy een gesprek op school, alleen met haar juf. Sem en Evy mochten er wel gewoon bij zijn, geen andere drukte — gewoon een rustig, warm gesprek. De juf in het Spaans, wij met handen, voeten en Google Translate. Een toch wel belangrijk gesprek, die nodig was, voor Evy ging alles te snel in de klas en was ze nog niet toe aan de stof die ze kregen.
Het ging boven verwachting goed. We kwamen tot diverse besluiten.
Evy krijgt niet alleen extra ondersteuning op school, maar ook thuis.
Twee keer per week gaat ze naar een Spaanse dame in El Algar die een uur met haar werkt:
woorden oefenen, praten, spelen, letters herhalen — volledig in het Spaans.
En dat helpt haar zóveel.
Ze gaat met plezier, kent de dagen van de week in het Spaans, en leert de letters één voor één op haar eigen tempo.
Je ziet haar rust terugkomen, met een lach op haar gezicht.
Je ziet haar groeien.
Nieuwe sportschool, nieuwe spierpijn
We maakten de overstap naar een nieuwe sportschool, en dat blijkt een goede keuze geweest te zijn. Leuke lessen, fijne mensen, en vooral: die heerlijke ik heb echt iets gedaan-spierpijn.
Bezoek van mijn zusje en dochter Joy – november in de Spaanse zon
En toen was het eindelijk zover, de aftelkalender van Sem en Evy was vol en dus reden we naar Alicante Airport om Janine en Joy op te halen. Via een app volgde ik de vlucht op de voet, wat heb ik hier naar uitgekeken, mijn zusje die naar Spanje komt om ons op te zoeken.
Het voelde direct vertrouwd — alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien, en tegelijk was het ongelooflijk bijzonder dat ze hier, in óns nieuwe leven, kwam binnenstappen. Janine zei later dat ze ons avontuur nu nóg beter begrijpt. Dat ze ziet waarom we dit hebben gedaan, dat ze het ons gunt, en dat ze het zelfs een prachtig avontuur vindt: “Hoe bijzonder is het, een zus in Spanje?” zei ze. En zo voelt het voor haar ook — niet als verlies, maar als uitbreiding. Ze heeft het nooit als iets negatiefs gezien dat we gingen emigreren naar Spanje en dit bezoek heeft dit alleen maar bevestigd.
We barbecueden buiten op het terras — ja, in november, iets wat voor ons inmiddels normaal wordt, maar wat voor haar zó bijzonder voelde. We gingen uit eten, lieten haar mooie plekjes zien, en maakten een echt zussenmoment waar we allebei intens van genoten. Gingen het verjaardagscadeau voor Evy laten zetten, ze kreeg van Janine gaatjes in haar oren dus deze lieten we schieten.
Ze heeft zó genoten van de zon, de rust, de omgeving, maar vooral van het samen zijn. Janine begreep ons Spaanse avontuur altijd al, maar na deze week begreep ze het nóg beter.
En het mooiste? Haar nieuwe bezoek staat al gepland.
In maart komt ze terug samen met haar dochter Joy — en met Celine.
Wat een vooruitzicht!!
Samen terug naar Nederland
De mooie tijd samen in Spanje zat erop en vlogen we met z’n drieën — Janine, Joy en ik — terug naar Nederland. Een klein meidenavontuur, met een vlucht die op zichzelf al een verhaal was.
We hadden een piloot die met pensioen ging: dit was zijn allerlaatste vlucht.
De lucht boven Spanje was strakblauw, de Pyreneeën lagen onder ons als een witte kartelrand,
en zodra we Frankrijk bereikten, werd de lucht grijs. Deze grijze lucht heb ik alle dagen in Nederland gezien en doen me beseffen dat de blauwe lucht die we dagelijks in Spanje zien alweer zo gaat wennen, ik heb de grijze lucht niet gemist in ieder geval.
Aan boord werd er getrakteerd, we schreven boodschappen voor de piloot,
en de landing in Eindhoven was magisch. Waterbogen van de brandweer, vele mensen die klaarstonden om hem op te wachten, applaus door het hele vliegtuig.
Daarna volgden dagen die vol waren met liefde, gesprekken en herinneringen: eten met mijn vader, mijn broertje en zijn vriendin, Rox naar school brengen, wandelen met Bo en Saskia, lunchen, borrelen met Marlou en Francis, lachen en genoten. Ik bezocht Sems oude klas en we videobelden met hem — een mooi moment. Gekke gezichten op het schoolplein, mensen die niet wisten dat ik terug was en keken raar, daar is ze ineens weer.
Ik sliep in hotels, at bij mijn oude buurvrouw Bieneke (die weer fenomenaal had gekookt), en belandde onverwachts nog bij een diner met Bo en haar gezin, waar Sinterklaas langskwam — ergens nostalgisch, omdat we dat in Spanje niet meemaken.
Het waren drukke, intense dagen. Zoveel indrukken, zoveel liefde in zo weinig tijd. Helaas kon ik niet iedereen bezoeken in zo’n korte tijd.
Mijn bezoek zat erop en het was tijd om naar huis te gaan, want zo voelde het echt. Nederland verbind mij alleen nog met de mensen die er wonen, niet het land zelf. Het voelde werkelijk heerlijk om terug te keren naar de Spaanse zon, naar Danny en de kinderen, naar ons nieuwe leven hier.
Wéér zo’n moment waarop ik dacht:
dit zijn echt weken vol leven in Spanje, dit is ons avontuur en wat geniet ik hier nog iedere dag!
De eerste schooluitjes
Sem had zijn eerste schooluitje — met de bus naar een museum in Cartagena. Een jongetje vroeg twee keer of Sem naast hem wilde zitten, zo’n klein gebaar maar voor mij zo groot.
En toen hij thuis vertelde dat hij niet veel van de uitleg had verstaan, zei hij er meteen achteraan: “Maar mama, mijn vriendjes ook niet hoor!”
Hij kán me laten lachen, maar vooral liet hij zien: hij is niet alleen. Hij hoort erbij.
Volgende week is Evy aan de beurt voor haar eerste schoolreisje. Ze telt al dagen af. Ben zo benieuwd hoe zij het heeft ervaren. Dit horen jullie in een volgende blog.
Kerst komt dichterbij
En terwijl de weken voorbijvliegen, komt kerst steeds dichterbij. Ik kan het bijna niet geloven, maar het is echt zo. We kijken uit naar een paar dagen Granada en de sneeuw in Sierra Nevada — vakantie vieren in ons nieuwe land, waar zon en sneeuw soms maar een paar uur van elkaar verwijderd zijn.
Spanje heeft van alles een beetje.
En wij mogen daar nu deel van uitmaken.
De weken waren misschien niet vol grote wendingen, maar ze zaten wel vol leven.
Vol liefde, groei, warmte, en al die kleine momenten die samen ons verhaal vormen.
Kijk jij ook zo uit naar de kerstperiode? 🎄✨
Dit was hem dan, mijn eerlijke verhaal over Weken vol leven in Spanje. Ons verhaal stopt hier niet, er volgt nog zoveel meer te vertellen. Volg ons daarom via de socials om op de hoogte te blijven. We zien je graag terug.
Hasta luego Nicole.
“Deze blog deelt onze persoonlijke ervaringen met verhuizen naar en wonen in Spanje. Regels en procedures kunnen verschillen per regio en per situatie. Wij zijn geen officieel adviesbureau. Waar onze kennis ophoudt, schakelen we zelf ook hulp in. Gebruik onze verhalen dus vooral als inspiratie, maar baseer je keuzes altijd op jouw eigen situatie.”
